Ανηφορίζοντας...

Δεν μπορούσα να μην κάνω τον παραλληλισμό βλέποντάς τους τις προάλλες.
Μια ομάδα συμπαθητικών και εξαντλημένων από την υπερβολική ζέστη πεζοπόρων που ακολουθούσαν τον ξεναγό τους στα μονοπάτια του νησιού.

Δεν αντιστάθηκα στον πειρασμό να τους φωτογραφίσω, έτσι όπως ανέβαιναν τα δρομάκια, πότε από την άσφαλτο και πότε από τα φιδογυριστά μονοπάτια που κάποτε εξυπηρετούσαν τους κουρασμένους αγρότες της περιοχής.


Αν και το εύκολο στην υπόθεση αυτή ήταν να σκεφτώ τα παλιά τα χρόνια που αυτά τα δρομάκια αντιπροσώπευαν ό,τι και η πολυσύχναστη λεωφόρος Τριποτάμου του σήμερα, οι σκέψεις μου όμως με οδήγησαν στην κατάσταση του Έλληνα τη σημερινή εποχή.


Που ανηφορίζει τα δρομάκια, κουρασμένος από τη ζωή, καθοδηγούμενος από τους «ειδικούς» που του δείχνουν τη σωστή κατεύθυνση και που στο τέλος της διαδρομής θα τους πληρώσει για τις προσπάθειές τους και θα πει κι ευχαριστώ, πιστεύοντας ότι έκαναν καλή δουλειά.


Πάντως σίγουρα προτιμώ ν’αναπολώ την παλιά εποχή, αυτήν που δεν γώρισα, γιατί γεννήθηκα αργότερα απ΄ ότι έπρεπε, σε έναν κόσμο που συνέχεια χρειάζεται χειραγώγηση και οδηγείται αντί να οδηγεί...

"Η θάλασσα...μέσα μας"

"Η θάλασσα...μέσα μας" ήταν ο τίτλος της παράστασης που δόθηκε από το εργαστήρι τεχνών αιγαίου στις 27 του Ιούνη.

Ο πολύ φιλόξενος χώρος της πρώην Σχολής των Ουρσουλινών και νυν Δημοτικού Σχολείου Δ. Εξωμβούργου μας άνοιξε την αγκαλιά του προαύλιου χώρου του και απολαύσαμε μια υπέροχη βραδιά γεμάτη από αποχρώσεις του μπλε και του γαλάζιου.

Τα παιδιά, ανυπόμονα να μας δείξουν τους κόπους μιας ολόκληρης χρονιάς, περίμεναν με αδημονία και λαχτάρα όλο το απόγευμα.

Η συγκίνηση και ο ενθουσιασμός πλανιόταν στον αέρα τόσο από τα ίδια, όσο και από τους δασκάλους τους αλλά και τους γονείς τους που από νωρίς κατέφταναν.

Ο καιρός γλυκός, μας επέτρεψε να χαθούμε για άλλη μια φορά στη δίνη της μουσικής και του χορού και ταξιδέψαμε σε θάλασσες, καημούς και όνειρα μιας άλλης εποχής, τότε που το τραγούδι και ο χορός ήταν στο πετσί του κάθε έλληνα.

Τότε που κάθε γωνιά ήταν κι ένα κουτούκι, κάθε χωριό και 5-6 καφενέδες και η καρδιά ξεχείλιζε από συναισθήματα.

Στην άχρωμη λοιπόν εποχή της οικονομικής και άλλων τινών κρίσης, στην εποχή της εμπορευματοποίησης και της εκμετάλλευσης ήταν μια σταγόνα δροσιάς και γαλήνης για μας και για τα παιδιά.

Ευχαριστούμε πολύ όλους όσους πάσχισαν για εκείνη τη βραδιά. Από τους τεχνικούς, μέχρι τους δασκάλους και τους πρωταγωνιστές της καρδιάς μας.

Καλό καλοκαίρι...

Κινηματογράφος, καλοκαίρι 2010

Φέτος το καλοκαίρι η Κινηματογραφική Λέσχη Τήνου πάει βόλτα στα χωριά. Σε συνεργασία με το Φεστιβάλ Δράμας, τον Εξάντα, την Κοινότητα Πανόρμου, τον Συλλόγο Φιλοπροόδων Φαλατάδου, τον Ενωτικό Σύλλογο Κώμης Περάστρας Μοναστηρίων ,την Αδελφότητα Τηνίων Καρδιανιωτών και το Τοπικό Συμβούλιο Καρδιανής διοργανώνει προβολές στον Πύργο, τον Φαλατάδο, την Κώμη, και την Καρδιανή. Τον Ιούλιο θα παρουσιαστεί μια επιλογή από τις Βραβευμένες Ταινίες του Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας. Αναλυτικά οι προβολές έχουν ως εξής:

Σάββατο 10.7 ΚΩΜΗ ( κεντρική πλατεία)
ΚΙ ΕΓΩ ΓΙΑ ΜΕΝΑ
ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
ΠΥΡΕΤΟΣ
Ο ΑΛΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΠΕΠΟΝΟΚΗΠΟΣ

Κυριακή 11.7 ΦΑΛΑΤΑΔΟΣ (προαύλιο δημοτικού σχολείου)
MESECINA
ΛΗΘΗ
Ο ΣΚΥΛΟΣ
ΚΑΤΑΛΗΨΗ

Σάββατο 17.7 ΚΑΡΔΙΑΝΗ (κάτω πλατεία Κιουράς)
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΦΙΛΗΣΥΧΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΗΧΟ
ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΜΑΖΙ
ΓΑΤΑ ΕΞ ΟΥΡΑΝΟΥ

Κυριακή 18.7 ΠΥΡΓΟΣ (προαύλιο δημοτικού σχολείου)
ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΟΙ ΣΠΟΡΟΙ
Ο ΣΚΟΥΦΟΣ
ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ


Tον Αύγουστο θα προβληθεί το πολύ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ του Εξάντα, "ΠΕΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΦΘΟΝΙΑ", σχετικό με τα κερδοσκοπικά παιχνίδια με τα τρόφιμα και τα προβλήματα των γεωργών στην εποχή της παγκοσμιοποίησης. Θα το παρουσιάσει η Γεωργία Ανάγνου,το μέλος της ομάδας που έκανε την οργάνωση θέματος και την επιτόπια έρευνα στο συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ.

Παρασκευή 13.8 ΚΩΜΗ


Όλες οι προβολές θα ξεκινήσουν στις 9 μ.μ. και θα είναι με ελεύθερη είσοδο.

Μια βροχή μας σώζει

Με τον Γενικό Δείκτη κάτω από τα 1453 και το επιτόκιο των Ελληνικών 10ετών ομολόγων πάνω από 8 ποσοστιαίες μονάδες από τα αντίστοιχα Γερμανικά, και με ανακοινωμένη την θέση της «Ευρώπης» (λέγε με Γερμανία) να ακολουθήσει περιοριστική πολιτική μείωσης ελλειμμάτων, τα πράγματα για την Ελλάδα δεν είναι ρόδινα.

Οδηγούμαστε σε ύφεση. Αυτό σημαίνει αντιστροφή της όποιας οικονομικής άνεσης γνώρισε ο κόσμος που είναι σήμερα 30-40 ετών. Οι παλαιότεροι θα θυμούνται, και για αυτό συνιστώ να ρωτήσετε γονείς και παππούδες να σας περιγράψουν την δεκαετία του ’50 και του ’60. Με την διαφορά ότι τότε οι προσδοκίες ήταν για κάτι καλύτερο, ενώ τώρα αυτό έχει αντιστραφεί. Και με την διαφορά ότι τότε, η Ελλάδα και το νησί είχε κάποια αυτάρκεια, ενώ τώρα η «αφθονία» είναι εισαγόμενη, και οσονούπω δυσπρόσιτη, χωρίς δυνατότητα υποκατάστασης από εγχώρια παραγωγή, αφού ο παραγωγικός ιστός της χώρας έχει μάλλον διαλυθεί τα τελευταία 30 χρόνια.

Αυτό που γίνεται τους τελευταίους μήνες είναι το εξής: Υποταχθήκαμε στην προτεραιότητα των Ευρωπαϊκών τραπεζών να προστατεύσουν τα του οίκου τους. Τα πολλά λεφτά τα χρωστούσαμε στους Γάλλους και τους Γερμανούς, αλλά αυτό που όλοι μάλλον έτρεμαν ήταν αυτά που χρωστούσαμε σε Πορτογάλους. Εάν αυτά είχαν πρόβλημα, θα παρέσυραν την Πορτογαλία και αυτή με την σειρά της την Ισπανία, και αυτή με την σειρά της την «Ευρώπη». Ό,τι και να μας λένε, η κατάσταση που είμαστε τώρα είναι ασταθής, και κάποιας μορφής στάση πληρωμών και αναδιάρθρωση είναι αναπόφευκτη, αλλά νομίζουν ότι βολεύει να το καθυστερήσουν ή να το βαφτίσουν με άλλο όνομα. Στο τέλος, το αποτέλεσμα, για εμάς θα είναι το ίδιο

Και παλαιότερα έχουμε χρεοκοπήσει. Πάνω από μία φορά. Αλλά ή ήταν σε καιρό παγκόσμιου οικονομικού προβλήματος και …πέρασε στα ψιλά, ή είχαμε κάποια γεωπολιτική αξία και μας ανέχτηκαν. Όπως λέμε, λαϊκά, «μια βροχή μας σώζει», αλλά οι «βροχές» έχουν συνήθως άλλα δυσάρεστα επακόλουθα.

Τα πράγματα δεν είναι ρόδινα, αλλά επιτρέψτε μου να πω ότι το πράγμα φαινόταν από την πλασματική ευφορία του 2004 και το μούδιασμα που ακολούθησε. Λυπάμαι που η Ελληνική Κυβέρνηση που εξελέγη με τέτοια άνετη πλειοψηφία τον Οκτώβριο του 2009, βασίστηκε σε 100% ψέματα («λεφτά υπάρχουν») και εκχώρησε κάθε πρωτοβουλία κινήσεων σε ξένους, σε βάρους των Ελληνικών συμφερόντων, και σε βάρος κάθε διαπραγματευτικής δυνατότητας που θα μπορούσαμε να έχουμε. Τώρα είναι αργά.

Ψηλά το κεφάλι!

Λοιπόν… δεν γράφω τίποτα, γιατί έχω περισσότερες αρνητικές εμπνεύσεις, από ότι θετικές, και τι να γράφω να σας μαυρίζω παραπάνω από ότι ήδη, ίσως, είστε;...

Εκτός αν θέλετε να γράψω για την έλλειψη χρήματος και τι σημαίνει… Τα μαγαζιά που χρωστάνε, θα ζοριστούνε, όσοι χρωστάνε θα ζοριστούνε, η βοήθεια από οικογένεια θα γίνει πιο δύσκολη, ο τουρισμός θα είναι πεσμένος και πιο τσιγκούνης, τα βλέπετε ήδη, μαθαίνω, τα καλοκαιρινά επιστρέφουν απούλητα... Τι να σας λέω; αυτά που βλέπετε;

Η Κυβέρνηση έχει παραλύσει γιατί 1) μας έχει φλομώσει στο παραμύθι και την κουτοπόνηρη παραπλάνηση, 2) οι βουλευτές ούτε ξέρουν τι ψηφίζουν ούτε τολμάνε πλέον να το ψηφίσουν (έφερε ο Υπουργός για ψήφιση κάτι που στα ελληνικά είναι ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ από αυτό που συμφώνησε με τα ξένα αφεντικά του, 3) το πελατειακό σύστημα καταρρέει επειδή, απλά, δεν υπάρχουν λεφτά για πέταμα, 4) αυτοί που νομίζουν ότι είναι ασφαλισμένοι, δεν είναι, (εδώ και καιρό δεν είναι, αλλά μας το κρύβουν, και οι σημερινοί, και οι προηγούμενοι, και οι προ-προηγούμενοι). Πολλά από τα λεφτά που βλέπαμε, τα τελευταία 10 χρόνια ήταν λεφτά για πέταμα.


Όσοι είναι στο νησί, να σκέφτονται τι τυχεροί που είναι, γιατί, κουτσά στραβά, το νησί έχει ταΐσει τα παιδιά του σε πολύ δυσκολότερους καιρούς, και πάντα με το κεφάλι ψηλά.

"Αστειότητες"

Δεν είμαι δημοσιογράφος για να έχω ειδήσεις, αλλά μερικές ειδήσεις, τις τελευταίες μέρες, πέρασαν στα ψιλά γράμματα και νομίζω ότι ο κόσμος δεν τις έχει πάρει χαμπάρι:

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, αυτή που μας τροφοδοτεί με μετρητά τις μέρες αυτές που δεν υπάρχει φράγκο, αυτή που έπαιρνε Ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου και έδινε στις τράπεζες «ευρώ», μας ψιθύρισε ότι δεν θα δίνει 100 ευρώ στο κατοστάρικο, αλλά 95 ή 90. Αυτό γράφτηκε στις οικονομικές εφημερίδες σαν «κούρεμα». Για όσους χρωστάνε, και ελπίζουν να ανανεώσουν τα δάνειά τους, αυτό είναι καμπανάκι, κόκκινο αλάρμ, οιωνός απολύσεων και εταιρικών κλεισιμάτων. Όποιος νομίζει ότι έχει πρόβλημα ρευστότητας η αγορά, ακόμα δεν έχει δει τίποτα.


Παράλληλα, εκείνο το έρμο το “spread” η διαφορά στα επιτόκια της Ελλάδας από αυτά της Γερμανίας, αυτά που είχαν ανέβει στα 1.000 (10 ποσοστιαίες μονάδες) και πανηγύριζαν οι Κυβερνητικοί όταν μπήκαμε στο ΔΝΤ που έπεσαν στα 400, είναι τώρα μια βδομάδα που τριγυρνάει μεταξύ 650 και 750. Άσε το ΧΑ… το ΧΑ δεν υπάρχει και το 1500τόσο είναι συμβολικό, θέλουν να μείνουν στην Δεύτερη Άλωση και φοβούνται την Πρώτη.

Παράλληλα, ξαφνικά ο προβολέας είναι στην Ισπανία, που μπορεί να είναι μεγαλύτεροι και σημαντικότεροι από εμάς, αλλά έχουν μια φούσκα ακινήτων έως το φεγγάρι, που σημαίνει οι τράπεζές τους θα αρχίσουν τις μπουρμπουλήθρες, και οι Ευρωπαίοι έχουν παγώσει και κοιτάνε νοτιοδυτικά, και όχι μόνο νοτιοανατολικά. Και η Ισπανία ήδη έχει ανεργία της τάξης του 20% (έχει γραφτεί ότι σχετίζεται με τα πολλά αιολικά που έχουν βάλει, επειδή κάθε νέα «πράσινη» θέση εργασίας σκοτώνει από 2 έως 4 κανονικές), και τα δημοσιονομκά της δεν είναι πολύ λαμπρότερα από τα δικά μας, και ο πρωθυπουργός τους, σαν τον δικό μας, έχει αρχίσει δηλώσεις του στυλ «λεφτά υπάρχουν» και «είμαστε αξιόπιστοι» κλπ.

Παράλληλα και η Αγγλία, και η Ευρώπη αρχίζουν να κάνουν περικοπές και οικονομίες, εγώ όλα αυτά τα μεταφράζω ότι η αστάθεια που ξεκίνησε το 2008 είναι τώρα ζωντανή στην Ευρώπη, που θα αρχίζει να μυρίζει ύφεση σε Ευρωπαϊκό πλέον επίπεδο. Δεν ανησυχώ για τους Ευρωπαίους, απλά αν έχουν αυτοί προβλήματα, εμάς θα μας …ξεχάσουν.


Έχει γίνει αντικείμενο κουβέντας στα καφενεία, αν θα χρεωκοπήσουμε και αν θα αναδιαρθρώσουμε και αν θα βγούμε από το ευρώ. Φυσικά οι ίδιοι «σοβαροί» που έλεγαν «αστειότητες» τα περί ΔΝΤ (λίγες μέρες πριν έρθει) λένε «αστειότητες» και για τις κουβέντες στα καφενεία. Προσωπικά πιστεύω ότι η αναδιάρθρωση είναι αναπόφευκτη -- απλά γιατί 300 δις δεν εξυπηρετούνται εύκολα, και δυσκολότερα σε καιρό ύφεσης, και ακόμα δυσκολότερα όταν τα παιδία μάλλον παίζει, άσχετα αν κάνουν ο,τι τους λένε οι Γερμανοί.


Από τον Οκτώβριο, μας λένε ψέματα. Όχι 100% ψέματα, αλλά 90% ψέματα. Κανένας πολιτικός δεν τολμάει να βγει στην τηλεόραση και να πει την αλήθεια, και πείτε με απαισιόδοξο, πείτε με Κασσάνδρα, αλλά βλέπω εξαιρετικά κακές προοπτικές, χωρίς προφανή έξοδο. Και, φοβάμαι, με εκπλήξεις.

Αετοφωλιά

Το σχολείο των Λουτρών

Ένα μικρό στολίδι αποτελεί το πρώην σχολείο των Ουρσουλινών στα Λουτρά που επί χρόνια φιλοξενούσε κορίτσια από όλη την Ελλάδα.

Στις μέρες μας δέχεται στους χώρους του τους μαθητές του Δήμου Εξωμβούργου ξεκινώντας από το χωριό του Κάμπου και κατεβαίνοντας φτάνουν ως την Καλλονή.

Οι αίθουσες πολλές και άνετες, με το άπλετο φως του ήλιου να μπαίνει από τα φαρδιά παράθυρα του πρώτου ορόφου.

Τα ζωηρά χρώματα που επικρατούν στις διδασκαλικές αίθουσες και η ευρυχωρία έρχονται σε αντίθεση με την έννοια της συνηθισμένης κλειστοφοβικής αίθουσας που έχουν τα περισσότερα σχολεία, λόγω έλλειψης τετραγωνικών μέτρων.

Κι όμως αυτό το άκρως φιλόξενο μαθητικό περιβάλλον κινδυνεύει να εξαφανιστεί καθώς είναι θύμα της αστυφιλίας των καιρών μας. Τα παιδιά λιγοστεύουν χρόνο με τον χρόνο καθώς δεν υπάρχουν νέα ζευγάρια πια στα χωριά ώστε να στηρίξουν αριθμητικά το όμορφο αυτό σχολείο.

Οι εναπομείναντες γονείς αγωνιούν για την τύχη των παιδιών τους καθώς δεν ξέρουν αν θα καταφέρουν να πάρουν απολυτήριο από το Δημοτικό αυτό περνώντας τα 6 χρόνια φοίτησης.


Και είναι να αναρωτιέται κανείς: Γιατί άραγε τα σχολεία του Δήμου Τήνου να αναγκάζονται να νοικιάζουν καταστήματα για να καλύψουν τις ανάγκες της υπερπληθυσμικής πια Χώρας και περιχώρων και δεν εκμεταλλεύονται ένα τέτοιο κτίσμα σε απόσταση μόλις 10 λεπτών από τη πόλη;