Παραλλαγές σε κίτρινο

Νύχτα 4ης προς 5η Αυγούστου

Η Τήνος τον Αύγουστο (και όχι μόνο) ανταμείβει τους πιτσιρικάδες που τους αρέσει να χαζεύουν τα άστρα την νύχτα. Αν βγείτε απόψε το βράδυ έξω, μακριά από τα φώτα της Χώρας, και τις λάμπες του δρόμου στα χωριά, και κοιτάξτε ίσια πάνω θα δείτε τον Κύκνο, και ένα από τα πιο λαμπρά αστέρια του καλοκαιρινού ουρανού, τον (ή την) Deneb, από το Αραβικό dhaneb, ή "ουρά" (η ουρά του Κύκνου). Η Deneb είναι 200 ή 300 φορές μεγαλύτερη από τον Ήλιο, και περίπου 1.500 έτη φωτός μακριά από εμάς.

Οι εικόνες μεγαλώνουν με κλικ πάνω τους.


Ο Κύκνος, είναι εύκολος, ίσια επάνω. Αν κοιτάτε Βόρεια, λίγο λιγότερο από τα μισά μεταξύ ορίζοντα και Κύκνου, είναι ο Πολικός, της Μικρής Άρκτου. Το λαμπερό αντικείμενο πάνω από τον Νοτιοανατολικό ορίζοντα, είναι ο Δίας. Ο Σκορπιός δύει στα Νοτιοδυτικά, σημάδι ότι το καλοκαίρι τελειώνει. Η Μεγάλη Άρκτος, τα μεσάνυχτα είναι κοντά στον Βόρειο - Βορειοδυτικό ορίζοντα. Αν παιδεύεστε να βρείτε τον Πολικό, βρείτε την Μεγάλη Άρκτο, και ο Πολικός είναι σε ευθεία γραμμή από τα δύο αστέρια της...

Και η φωτεινή ζώνη που είναι από ΝΔ προς ΒΑ είναι ο Γαλαξίας, όπως φαίνεται από εδώ. Τα παιδάκια συχνά ρωτάνε πόσα άστρα έχει ο ουρανός... Αυτά που φαίνονται με ξαστεριά, σε μέρη χωρίς ηλεκτρικά φώτα είναι από 2.000 έως 4.000 (ανάλογα τα μάτια σας, περισσότερα με κυάλια ή τηλεσκόπιο). Ο Γαλαξίας μας έχει 100 δισεκατομμύρια άστρα, και υπάρχουν περίπου 100 δισεκατομμύρια γαλαξίες. Δηλαδή, 10.000.000.000.000.000.000.000 άστρα. Με 6 δισεκατομμύρια πληθυσμό στην Γη, σε κάθε έναν από εμάς αντιστοιχεί κάτι παραπάνω από ένα τρις άστρα...

Περί κρίσης ……

Κρίση δεν λέω υπάρχει μεγάλη αλλά …….












όποιος έχει όρεξη μπορεί να βρει νέους τρόπους επιβίωσης, γιατί όπως πάνε τα πράγματα, η κάθε οικογένεια (εάν δεν το έχει κάνει ήδη) θα αρχίσει να φυτεύει για να έχει να τρώει.










Ευτυχώς η μητέρα ΓΗ πάντα ανταμείβει όποιον την χρησιμοποιεί σωστά χωρίς υπερβολές.










Εάν τη ποτίζεις και την σκάβεις τακτικά αποδίδει καρπούς στα σίγουρα.


Παρόλο που στις μικρές αυτές καλλιέργειές μου δεν χρησιμοποιώ ποτέ φυτοφάρμακα μια χαρά « ζαρζαβατικά » έχω.


Γυρίστε στα χωριά και στα χωράφια παιδιά, άλλωστε όλοι εκεί θα καταλήξουμε αργά ή γρήγορα.


Καλύτερα λοιπόν μια ώρα αρχύτερα, γιατί καλή είναι η μεγάλη ζωή αλλά
ΩΣ ΠΟΤΕ???

Άσπρες κουκκίδες

Άλλη μέρα, άλλα χρώματα, άλλη διάθεση.

Άσπρες κουκκίδες έστηναν χορό στην άκρη του Αιγαίου, προκαλώντας σε να τις κοιτάς.
Ή να τις φωτογραφίζεις.


Παιχνιδίσματα του λευκού σε γαλαζομπλέ φόντο και εκεί που ξεχνιέσαι, έρχεται η ταχύτητα να χαράξει τη δική της πορεία.


Περιέργως δεν φαίνεται αταίριαστη. Ίσως γιατί από τόσο μακριά οι λευκές γραμμές φαντάζουν φιλικές και προσιτές.

Από κοντά όμως...

Φαινομενική ηρεμία

Προχτές ήταν μία από κείνες τις μέρες. Υπερβολική ζέστη που δεν σε αφήνει να ανασάνεις, άπνοια που δεν σε αφήνει να ελπίζεις, αταραξία που σε υποψιάζει.

Και το τοπίο δεν ήταν αμέτοχο σε όλο αυτό. Το φαινομενικό γαλάζιο της θάλασσας και του ουρανού, χρωματιζόταν από μία κίτρινη υποψία.

Που σε έκανε να αγωνιάς και όχι να ευχαριστιέσαι για το καλοκαιρινό τοπίο. Μου θύμισε λίγο το καλοκαίρι του 1999. (τότε δεν συνέβη και η έκλειψη Ηλίου?)


Αύγουστος ήταν, που μέσα σε ένα μεσημέρι νιώσαμε την επιβλητική δύναμη της φύσης και που μας θυμίζει ενίοτε ότι δεν είμαστε παρά ανθρωπάκια πιασμένα στη δίνη των πλανητών και στο γαϊτανάκι των γαλαξιών...Μη ξεχνιέστε!

Θα αποκτήσουμε βιολογικό

Τον παλιό καιρό (δηλαδή πριν το 1965-70 στα χωριά, και δεν ξέρω μέχρι πότε στην Χώρα) η τουαλέτα ήταν μια ιδιαίτερη εμπειρία. Δηλαδή, τότε, δεν φαινόταν ιδιαίτερη, αφού έτσι ήξερε ο κόσμος εδώ. Ένα χτιστό πεζουλάκι, με ένα σανίδι με μια τρύπα 20-30 εκατοστά στην μέση, και από κάτω …σκοτάδι και ύποπτες ανθρώπινες οσμές, καμουφλαρισμένες επιμελώς με στάχτη από το τζάκι. Και όταν φυσούσε βοριάς, κάπως …τραβούσε αέρα. Όταν φυσούσε νοτιάς μύριζε. Και μια φορά το χρόνο, πήγαινε κάποιος άτυχος από πίσω (είχε πρόσβαση) με ένα φτυάρι και δεν ξέρω τι μεταφορικό μέσο – υποθέτω καλάθια ή κοφίνια – και έπαιρνε τα περιέργως στεγνά περιεχόμενα τα οποία ανακυκλώνονταν στα χωράφια, σχετικά πλούσια σε άζωτο, φωσφόρο και κάλιο (από την στάχτη). Ακούγεται οικολογικό και …αειφόρο, μέχρι που να είναι η σειρά σου να φτυαρίζεις.

Την δεκαετία του 60 και του 70, πρέπει να φτήνυναν οι σιδερένιες σωλήνες, γιατί ήρθε το νερό μέσα στα σπίτια. Έτσι, αντί να κουβαλάει νερό ο κόσμος από την βρύση, το νερό ήταν μέσα στο σπίτι. Έτσι έβαλαν, πρώτα οι πιο προοδευτικοί, και σιγά σιγά σχεδόν όλοι καζανάκια και συμβατικές τουαλέτες.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο αντιοικολογικό, και ταυτόχρονα πιο αναγκαίο από την ταπεινή τουαλέτα με καζανάκι. Απίθανη σπατάλη νερού, και απίθανη οικολογική καταστροφή: Παίρνεις κάτι που θα έπρεπε να στεγνώσει εύκολα αφού έχει μόνο 75% νερό και το διαλύεις με πολύ νερό, και το ανακατεύεις με ακόμη περισσότερο νερό από άλλες οικιακές χρήσεις, και καταλήγεις με απίθανες ποσότητες βρωμερού και μολυσματικού νερού, με απορρυπαντικά, κουζινόλαδα και κάθε λογής μπελά.

Ο βιολογικό καθαρισμός προσπαθεί να βγάλει ό,τι μπορεί να βγει από το νερό αυτό, και με μηχανικά και βιολογικά μέσα, να εξουδετερώσει τα υπόλοιπα.

Όσο καιρό υπάρχει Τοπική Αυτοδιοίκηση, ασχολείται δυστυχώς με αυτό το θέμα. Με πρώτο και καλύτερο τον αειθαλή – ζωή να’ χει – «Α.Α.» που είχε την φαεινή ιδέα να πάρει όλα τα σπιτικά απόβλητα, να τα βάλει σε μια σωλήνα, και να τα πάει στο Λιβάδι. Την ίδια φαεινή είχαν και άλλοι κοινοτάρχες. Και τα χωριά έχασαν την περίεργη εκείνη μυρωδιά …στάχτης, και απέκτησαν την απίθανη βρώμα αναεροβικής συσσώρευσης βακτηρίων, λιπών, ενζύμων και απορρυπαντικών, στα 100 μέτρα… Αλλά υπάρχει φως στο τούνελ!


Τα τελευταία 3-4 χρόνια ακούω υποσχέσεις για βιολογικό καθαρισμό. Έλα ντε που κανένας δεν τον θέλει στην περιοχή του… Έλα ντε που όταν συμφώνησαν σε ουδέτερη αποστρατικοποιημένη περιοχή, κήρυξαν πόλεμο οι γείτονες…. Πάντα ήμουν υπέρ του να έχει κάθε κοινότητα ή κάθε ομάδα χωριών δικό της βιολογικό, τουλάχιστον πρωτογενή, ώστε να ήταν πιο εύκολα αποδεκτή η ύπαρξή του…


Και τότε ο φίλος μου στον Δήμο είχε την ιδέα: « Γιατί παιδευόμαστε με βιολογικούς καθαρισμούς, όταν μιλάμε για οικισμούς, 200, 400, άντε 800 ατόμων… Όσο ένα μεσαίο ξενοδοχείο στην Ρόδο! Κάθε ένα με τον δικό του βιολογικό». Χωρίς δεξαμενές, μπετά και μεγάλες εγκαταστάσεις. Όλα συσκευασμένα σε 1-2 container. Ο Δήμος στην Τζιά το έχει δοκιμάσει με επιτυχία, προσφέρει τριτογενή επεξεργασία, καλύτερα από 90% καθαρό, κατάλληλο για πότισμα, καμία σχέση με τα μαύρα νερά του Λιβαδιού, κανείς δεν θα μπορεί να πει κιχ, αντί να βγαίνει μαυρίλα και δυσωδία, θα βγαίνει νερό.


Το έργο έχει δρομολογηθεί, ελπίζω να μην ξεμείνει από λεφτά, και με λίγη τύχη του χρόνου τέτοιο καιρό, το Λιβάδι θα είναι …επισκέψιμο. Μία μονάδα για τα 4 χωριά στα Κάτω Μέρη, μία για την Κώμη, μία για το Αγάπι. Έτοιμο, προκάτ, θα πάει εκεί που σήμερα σιχαίνεσαι να περάσεις με αυτοκίνητο, και κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Οι φωτογραφίες είναι από την Τζιά (με κλικ μεγαλώνουν).

Πίσω στα δικά μας

Και η Τήνος είναι μαγικό νησί. Τουλάχιστον όταν μερικοί άνθρωποί της δεν κάνουν ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατόν για να αποδείξουν ότι είναι ζαβοί (συνήθως προσπαθώντας να μας πείσουν ότι είναι πανέξυπνοι...)


Όπου δεν φτάνει η χάρη τους, και εδώ, σκέτος παράδεισος. Και ο νοών νοείτω.

Κυκλάδες (2)

Το χθεσινό κοπαδάκι πρόβατα, έκανε την βόλτα του και τώρα βρέθηκε πάνω από την παραλία.


Το θυμάρι έχει ανοίξει, αλλά μελίσσια δεν έχει, τουλάχιστον εδώ


Η τεχνική του μαραγκού με ξύλα από την θάλασσα, καλά κρατεί. Δεν τόλμησα να μπω μέσα...


Με βλέπω να μετακομίζω...