Κλάδεμα

Δημοσιονομικά; Αύξηση του spread των ομολόγων; Περικοπές; Στημένη η διαδικασία ανεύρεσης επενδυτών για την Ολυμπιακή; Πολιτικές ψευτοκόντρες; Υποψήφιοι Δήμαρχοι; Ανεμογεννήτριες; Φράγματα, Λιμάνια; Ύφεση; Περικοπές;

Ψευδαίσθηση είναι όλα. Το κλάδεμα του αμπελιού είναι η αλήθεια.

Η Τήνος από εγωκεντρική σκοπιά (2)

Το τόνισα αρκετά; Από εγωκεντρική σκοπιά. Όπως εγώ την βλέπω. Όπως εγώ θέλω να την βλέπω. Με εμένα στο κέντρο. Είναι λιγότερο "κακό" από όσο ακούγεται. Ή μάλλον, από "πώς το βλέπω", όταν το πληκτρολογώ, ή από το "πώς φαίνεται" στην οθόνη σας. Για να μην αρχίσουμε τα φιλοσοφικά, αν αυτό που βλέπετε στην οθόνη, τώρα αυτή την στιγμή είναι αυτό που είναι, ή είναι η επεξεργασία που κάνετε, από την δική σας εγωκεντρική σκοπιά, τις δικές σας μνήμες και παραστάσεις.


Και τι σας λένε αυτές οι εικόνες που σίγουρα δεν είναι του Φεβρουαρίου και του άγχους; Εμένα μου θυμίζουν Μάϊο πρωί, και άρωμα γερανιού και πρωινής υγρασίας, κοκόρια στα χωράφια απέναντι, σπουργίτια στα κυπαρίσσια, καρδερίνες στην αμυγδαλιά, και μυρουδιά καφέ άλλης εποχής, με χρώματα παστέλ στον κόσμο. Εσάς;

Είδες τι κάνουν τα pixels σε οθόνη υγρού κρυστάλλου ή η ακτίνα ηλεκτρονίων στο επιστρωμένο γυαλί...

Χώρα (3)

Η Χώρα είχε καΐκια. Καΐκια στο νερό, κακία στην ξηρά, ψαροκάϊκα, ψυχαγωγικά, μεγάλα, μικρά. Μερικά ήταν έργα τέχνης να τα χαζεύεις. Καλή η ΕΕ και η πρόοδος αλλά προτιμώ τα τρεχαντήρια από τα καινούργια, αν και ξέρω ότι όσο όμορφα ήταν τόσο δύσκολα ήταν σε συντήρηση.

Το χειμώνα δεν έβλεπες κόσμο στα καφενεία, αλλά το καλοκαίρι… Πηγαδάκια με συζήτηση για κάθε γούστο. Ο παλιός δρόμος της Παναγίας ήταν μία ευχαρίστηση να τον ανέβεις αφού τουλάχιστον είχε χρώμα, Τηνιακούς, που έμοιαζαν Τηνιακοί, ακουγόταν σαν Τηνιακοί. Τα μαγαζιά είχαν περισσότερο χάζι, μείγμα για προσκυνητές και τουρίστες μαζί, χωρίς την Μυκονιάτικη υπερβολή, και, φυσικά χωρίς σχεδόν αποκλειστικά Κινεζο-Κορεάτικα προϊόντα. Και δεν ξέρω αν είναι η μνήμη, μου, αλλά οι λουκουμάδες μύριζαν πιο έντονα, και οι λαδομπογιές είχαν πιο γνήσιο χρώμα.


Ξέρω, δεν γυρνάει πίσω το ημερολόγιο.

Μετά την βροχή (2)

Σε ξένες χώρες λένε ότι στην βάση του ουράνιου τόξου υπάρχει κιούπι με χρυσές λίρες...

Χώρα (2)

Μου άρεσε η Χώρα. Είχε μία αυθεντικότητα που αφόπλιζε. Ανθρώπους που είχα μάθει. Ξέρω, μερικοί δεν είναι πια μαζί μας. Είχε καΐκια και ψαρόβαρκες, που έτριζαν στις δέστρες τους.

Οι περισσότεροι που έβγαιναν από το καράβι ήταν προσκυνητές, λίγοι ντόπιοι και ελάχιστοι ξένοι τουρίστες, Οι τουρίστες συνέχιζαν για Μύκονο. Πριν το 1980 ο ντόπιος τουρίστας ήταν σπάνιος, γενικά οι Έλληνες δεν ταξίδευαν πολύ στα νησιά, και ακόμα λιγότερο στην Τήνο. Θυμάμαι να λέω «πάω στην Τήνο» και εισέπραττα το «μα είσαι ταμένος;».

Την δεκαετία του ’80 η Χώρα ήταν ήδη πολιτισμένη. Τα λεωφορεία είχαν συντονιστεί με το καράβι, και υπήρχαν και λίγα ταξί. Ο Χρήστος είχε ένα από αυτά, είχα την φωτογραφία του εδώ, πέρυσι. Οι πολυκατοικίες είχαν αρχίσει να φαίνονται σαν αρχιτεκτονική έκφραση, αλλά τα δρομάκια πίσω από την προκυμαία είχαν την χάρη τους.

Και μετά τον Τριπόταμο, ο Παράδεισος.

Η Τήνος από εγωκεντρική σκοπιά (1)

Ανησυχούν οι υποψιασμένοι, "που το πάω;" και "τι σκοπιμότητα έχω; "αφυπνίζοντας τους κοιμισμένους. Θα σας πω.

Ήταν δεκαετία του ’60, όταν έμαθα ότι ο Ιωσήφ Σκλάβος, (την φωτογραφία του οποίου σας έδειξα στην αυλή του σπιτιού του), πέθανε το 1946 από κρύωμα που γύρισε σε κάτι χειρότερο, φυτεύοντας το αμπέλι του, κάπου στα βουνά, που ο παπά Αντώνης, μετά από χρόνια, περπατούσε φωτογραφίζοντας διαδρομές.

Η μητέρα του Ιωσήφ Σκλάβου ήταν η Μαρία Ν. Αρμάου που γεννήθηκε το 1871 και παντρεύτηκε τον Νικόλαο Αρμάο, με παρατσούκλι "Λάνη", το 1890.

Η μητέρα της προγιαγιάς μου λεγόταν Ελένη Περπινιά. Γεννήθηκε το 1838, (μία από 7 κόρες του Ματθαίου Περπινιά), παντρεύτηκε το 1868, γέννησε την προγιαγιά μου την Μαρία το 1871, και πέθανε το 1914.

Ο καημένος ο Ματθαίος ο Περπινιάς (1808-1857;) ήταν ο τελευταίος με αυτό επίθετο στα Κάτω Μέρη, αφού είχε μόνο κόρες. Βέβαια είχε αδέρφια αλλά πρέπει να έφυγαν από τα Κελιά, γιατί δεν βρέθηκαν τα ονόματά τους, αργότερα, στα χαρτιά της Εκκλησίας. Για τον προπροπροπάππου μου τον Μάρκο Περπινιά, το μόνο που ξέρω είναι ότι μάλλον πέθανε το 1861 στην Πόλη. Είχε παντρευτεί την Ελένη Μπελλόκη, έτσι την έγραφε η ληξιαρχική πράξη. Και η Ελένη πέθανε στην Πόλη, το 1845. Το όνομα «Μπελλόκη» έχει χαθεί και δεν ξέρω αν έχει σχέση με το «Μπελλότο» ή «Μπιλλότο» που 50 χρόνια αργότερα είχε γίνει «Αρμάο». Δεν ξέρω ποιο είναι το όνομα και ποιο το παρατσούκλι.


Βαρετά; Όχι για μένα. Το δέντρο αυτό το έχω κάνει για τις περισσότερες οικογένειες του χωριού, με τα παρακλάδια τους μέχρι λίγο πριν το 1800. Δυστυχώς τα αρχεία πριν το 1800 κάηκαν. Ευγενείς, δούκες και πλούσιους δεν βρήκα. Δεν γράφει αν έτρωγαν σαλιγκάρια, που έλεγε ο σχολιαστής, αλλά αμφιβάλω αν ήταν τόσο άνετοι... Είδα πολλούς θανάτους σε Σμύρνη και Πόλη, παιδική θνησιμότητα, πολλή μετανάστευση, κόσμο να «εξαφανίζεται», και θανάτους στους Βαλκανικούς, στον Α’, στο Εσκι Σεχίρ, στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και στον Εμφύλιο.

Τα στοιχεία που παραθέτω προέρχονται από τα βιβλία γεννήσεων, γάμων και θανάτων της Εκκλησίας, που έχουν εν μέρει δημοσιευθεί, σε άλλο format και χωρίς την επεξεργασία. Η επεξεργασία ήταν πολύ πιο επίπονη από αυτήν των …μονοπατιών αλλά ο στόχος ήταν ο ίδιος: το νησί, όπως το γνώρισα εγώ. Ή «η Τήνος από εγωκεντρική σκοπιά».

και είμαι πάντα υπέρ της αφυπνίσεως των πάσης φύσεως κοιμισμένων

Χώρα (1)

Μην μείνετε με την εντύπωση ότι είμαστε ακόμα στον 18ο αιώνα. Πολλά άλλαξαν από τότε, και κυρίως οι Βαλκανικοί Πόλεμοι, το '22, δύο Παγκόσμιοι και ένας εμφύλιος. Και η Τήνος είναι πια ένα Κυκλαδονήσι, που μοιάζει με τα άλλα, αν και κράτησε ένα διαφορετικό τοπίο από χρόνια υπερπληθυσμού και αγροτικής δραστηριότητας, μεσαιωνικά κατάλοιπα, και σίγουρα, τουλάχιστον στην Χώρα, εμφανή χαρακτηριστικά προσκυνηματικού τουρισμού.


Αλλά και η Χώρα έχει αλλάξει τον τελευταίο καιρό. Λίγο η ένταξη στην ΕΕ και τα κοινοτικά κονδύλια, λίγο η τηλεόραση και τα μοντέλα που προβάλει, ο αυξημένος τουρισμός, η εντατικοποίηση της οικοδομής σαν βασικό μοχλό ανάπτυξης, λίγο οι Αθηναίοι, λίγο οι αλλοδαποί, έχουν κάνει διαφορά στην εμφάνιση.


Από τα τέλη του 18ου, στα τέλη του 20ου αιώνα. Δεν αλλάζουν μόνο τα τοπία, αλλάζουν και οι οικισμοί. Και οι άνθρωποι. Οι εικόνες εδώ είναι καλοκαίρι, πριν 20 περίπου χρόνια.

Ρωσο-Τουρκικός πόλεμος 1768-1774 (2)

Ο Ρωσο-τουρκικός πόλεμος 1768-1774, ξεκίνησε για την Πολωνία και τέλειωσε με τον διαμελισμό της Πολωνίας με την συνεργασία των Πρώσων, και θα θυμούνται μερικοί που κατέληξε αυτός, και πως ξαναεμφανίστηκε με την συμφωνία Ρίμπεντροπ-Μολότοφ και παίζει ακόμα με το δόγμα περί Νέας Ευρώπης και τις πυραυλικές συστοιχίες.

Και αν νομίσει κανείς ότι είναι τόσο απλό το παραμύθι… Στον πόλεμο αυτό οι Άγγλοι βοηθούσαν τους Ρώσους, αλλά είχαν ανοιχτό μέτωπο, δυτικά, στις …αποικίες και η Αικατερίνη βοήθησε λιγάκι με μια συνθήκη για ελεύθερη ναυσιπλοΐα. Οι Γάλλοι και οι Αυστριακοί ήταν με τους Τούρκους σε μερικά μέτωπα, αλλά εναντίον τους σε άλλα. Οι Άγγλοι ελάχιστα χρόνια αργότερα ήταν κατά των Ρώσων, και οι Γάλλοι εναντίον όλων. Η Μεγάλη Αικατερίνη της Ρωσίας, Yekaterina Алексеевна , όταν γεννήθηκε λεγόταν Sophie Friederike Auguste von Anhalt-Zerbst-Dornburg, από την Πρωσία, Λουθηρανή.


Και περιμένετε να καταλάβουμε γιατί τσακώνονται οι Ορθόδοξοι με τους Καθολικούς...