Αντικατοπτρισμός (2)

Ο φωτογράφος έχει γίνει ιδιαίτερα καλλιτεχνικός με τους αντικατοπρισμούς...

Πανσέληνος Μάρτιος 2009

Πανσέληνος, απόψε (02:38) για όσους έχουν αϋπνίες

Πολέμου Κάμπος (2)

Το είχε πει και ο καθηγ. Στουρνάρας, ότι τα νερά του νησιού, της Καρδιανής, των Ιστερνίων και των Κάτω Μερών, είναι νερά που μαζεύονται στου Πολέμου τον Κάμπο. Αν δείτε τις πηγές πάνω από αυτά τα χωριά, θα δείτε ότι όλες είναι περίπου στο ίδιο επίπεδο, πάνω από σκληρές μάζες "λαγκαδόπετρας" (που δεν ξέρω πως την λένε επιστημονικά και που να ψάχνω τέτοια ώρα...)

Μπορεί να μην έχει βρέξει για λίγες μέρες εκεί επάνω, αλλά και τώρα θα δείτε επιφάνειες νερού που δεν τις έχει πιεί το χώμα, που στραγγίζουν μέσα, σιγά-σιγά, και θα εμφανιστούν στο Μαγγανάρι, στην Ζωδεμένη, στην Καρδιανή, στην Βαθειά Λίμνο, στην Καστέλλα, στην Γούρνα, στα Κ'φόβουρλα και δεν ξέρω σε πόσα άλλα μέρη.

Όχι έργα... Ούτε μοτοκρός, ούτε φωτογράφους, ούτε αρχαιολόγους δεν θα έπρεπε να αφήνουν εκεί απάνω. Κι ας είναι το πιο μαγευτικό τοπίο της Τήνου.

Έχω σχεδόν έτοιμες τις φωτογραφίες από το οροπέδιο, θα τις αναρτήσω σύντομα. Τώρα παιδεύομαι με μεγάλους πίνακες και αρχεία Word, με καταλόγους του παρελθόντος (και με μια αγορά χάλια, που δεν την βλέπω να συνέρχεται σύντομα...)

Γενεαλογικό δέντρο

Ανακαλύπτω ένα σωρό μυστικά με αυτήν την άσκηση… Ένα που υποψιαζόμουν, είναι ότι «τα πάντα ρει» και τα φωτογραφικά slides που είχα ως κόρην οφθαλμού, αλλοιώνονται και αυτά με τον χρόνο. Χμμ… Κάποιος προσπαθεί να μου πει κάτι.


Ο Πάνορμος είναι ξεχωριστό μέρος. Ποτέ μου δεν πήγα και να μην περάσω καλά, αν και για γαλακτομπούρεκο πάντα ανέβαινα στον Πύργο, και για κρασοκατανύξεις συνιστώ τον Μαρλά (ή μάλλον συνιστούσα τον Μαρλά, ο αρμόδιος έχει μετακομίσει στον …Πύργο)

Ήταν αρχές δεκαετίας του ’80 που είχα πετύχει μια μέρα με εκπληκτικά μπλε χρώματα...

Εν τω μεταξύ, έχω μπλέξει άσχημα με κάτι μεγάλα αρχεία MSword και με τις γεννήσεις, τους γάμους και τους θανάτους των τεσσάρων χωριών, θα καθυστερήσω να τα ανεβάσω, αλλά νομίζω κατάφερα το MSexcel με το γενεαλογικό δέντρο όσων οικογενειών ξέρω από τα Κελιά, από το 1800 μέχρι πρόσφατα. Θα το βρείτε εδώ.

Αντικατοπτρισμός (1)

Μπορεί να σας κούρασα με το ψάξιμο πρωτομαστόρων που έστελναν καμπάνες, και φτωχών μεταναστών που πέθαιναν στην Σμύρνη, ή την Πόλη, ή έχαναν 4 από τα 5 παιδιά τους σε βρεφική ηλικία. Αλλά αυτή ήταν η ζωή, και είναι απίθανο τι έχω μάθει για το παρελθόν μου από τους καταλόγους γεννήσεων, γάμων και θανάτων του 19ου αιώνα...

Και αυτά από το Οδοιπορικό του παπα Αντώνη, που θα "ανέβει", τουλάχιστον το πρώτο του κομμάτι, αυτήν την βδομάδα.

1840 Νοεβρίου 5 (3)

Ο "Ζορζις του ποτε γιανι παθράφτι" ήταν εύκολος. 1) Δεν υπάρχουν πολλές Ασημίνες, αρα η εγγονή ακούει για την γιαγιά και 2) Οι Μπαθράφτηδες, πάνε από Γιώργο σε Γιάννη.

Ο μαστρονικόλας Ταπούρις είναι πιο δύσκολος, και ίσως τον βρήκα. Ίσως, με επιφύλαξη. Το 1846, ο "Ιωσήφ Ταμπούρι Σκλάβος" παντρέυτηκε την Ελένη Απέργη. Σημασία έχει ότι οι "Ταμπούρηδες", ήταν και "Σκλάβοι", χωρίς να ξέρω πιο είναι το όνομα και ποιό το παρατσούκλι.

Ψάχνω για κάποιον Ιωσήφ Σκλάβο, ή Ταμπούρι, που να γεννήθηκε περίπου το 1820 (τότε παντρευόταν στα 22-25, ως επι το πλείστον), με πατέρα Νικόλα. Έγραψε ο παπα Αντώνης ότι ο Ιωσήφ του μαστονικόλα δούλεψε στον Άγιο Ζαχαρία, λίγο αργότερα από το 1840.

Νάτον: Τζουζέ Σκλάβος, του Νικολάου και της Αναστασίας, γεννηθείς το 1823... Ίσως αυτός είναι ο γιός του μαστρονικόλα που έστειλε την επιστολή το 1840 από την Σμύρνη, όταν ο Ιωσήφ ήταν 17 χρονών (και είχε ήδη χάσει έναν Ζωζέφ).

Άν είμαστε πιο σημαντικοί, θα μπορούσα να γυρίσω ταινία με την ιστορία των Κελιών...

Τονίζω, πάντως, "με επιφύλαξη"

1840 Νοεβρίου 5 (2)

Σας είπα ότι θα τους έψαχνα... Τον "Ζορζι του ποτε γιανι παθραφτι" τον γιό, που έκανε τον γραμματέα του "μαστρονικόλα Ταπούρι", το 184ο, τον βρήκα. Ήταν παληκαράκι 19 χρονών, ο πατέρας του ο "ποτε γιανις" είχε πεθάνει, στην Σμύρνη, το 1836, τέσσερα χρόνια πριν γράψει το γράμμα.

Ο Ζορζις, Γεώργιος Κουκουλάς, παντρεύτηκε, αλλά μάλλον εκτός Τήνου, γιατί δεν βρήκα ληξιαρχική πράξη γάμου. Μάλλον στην Πόλη, γιατί εκεί πέθανε η κόρη του η Ασημίνα (που άκουγε για την γιαγιά της), σε ηλικία 4 ετών, το 1860. ΟΛΑ του τα παιδιά πέθαναν μικρά, εκτός από τον Ιωάννη.

Ο Ιωάννης Κουκουλάς, παντρεύτηκε το 1889 την Μαργαρώ Αρμάου και το τρίτο του παιδί ο Γεώργιος Κουκουλάς, γεννήθηκε το 1892. Το 1912 ήταν λοχίας στην Μακεδονία. Πέθανε το 1984, αφού πρόλαβα και τον έβγαλα φωτογραφία, το 1972: Μπάρμπα Τζώρτζης.

Θα τον βρώ και τον Ταμπούρη...

Αφορμή και αιτία

Το κτίσιμο του Αγ. Ζαχαρία στα Κελιά, στις αρχές του 19ου αιώνα, δείχνει ένα χωριό με ομοψυχία, τουλάχιστον ως προς τα κοινά, με απόδημους χωριανούς να νοιάζονται και να παράγουν συλλογικό έργο. Δυστυχώς, το χωριό έχει καταφέρει και έχει διχαστεί στις αρχές του 21ου , αυτήν τη φορά με αφορμή την Εκκλησία, και τα στατικά της, και τα κεραμίδια της ή την πλάκα της στέγης... ιστορίες για αγρίους. Η στέγη είναι η αφορμή. Η αιτία είναι στα μυαλά που κουβαλάμε.