Κυριακή, 14 Νοεμβρίου 2010

Αυτοδιοίκηση ή Ετεροδιοίκηση;

Κάποτε, όχι τόσο παλιά που μα να μην το θυμάστε, ο Πρόεδρος της Κοινότητας, ήταν ένας από εμάς. Χωριανός, με τις ίδια δουλειά και την ίδια εμφάνιση που είχαν οι υπόλοιποι, και είτε τον συμπαθούσες είτε όχι, ήταν εκεί, πρωί βράδυ, και τον έβλεπες είτε στον δρόμο, είτε στα χωράφια είτε στο καφενείο, είτε στο μαγαζί του, αν είχε μαγαζί.

Το χωριό ήταν μία περίπου αυτόνομη και περίπου αυτάρκης μονάδα, και αν εξαιρέσεις ότι η περίθαλψη σε περίπτωση αρρώστιας, ή τα σχολεία για τα πιτσιρίκια, δεν ήταν απλά πράγματα. Ωστόσο, τα έργα, ήταν τοπικά έργα .Η χρηματοδότησή τους ήταν τοπική, σε λιγοστό χρήμα, και πολύ εθελοντική εργασία, ή αγγαρείες. Σπάνια υπήρχαν λεφτά από το «Κράτος». Αυτό σημαίνει ότι δεν υπήρχαν τόσοι φόροι. Ούτε, φυσικά, εξάρτηση από «επιδοτήσεις» -- μεγάλη καταστροφή οι επιδοτήσεις που έχουμε πάρει, και θα το καταλάβουμε πόσο πολύ κατέστρεψαν την Εθνική ανεξαρτησία και την πολιτισμική μας ταυτότητα.

Οι Δήμαρχοι σήμερα δεν έχουν πλέον καμία σχέση με τους Προέδρους του χτες. Κατ’ αρχάς γίνονται όλο και πιο απόμακροι. Αρχικά, η ύπαρξή τους δικαιολογείται από τα κρατικά λεφτά που παίρνουν και διαχειρίζονται, αλλά, πιο γρήγορα από ότι φανταζόμαστε, ΔΕΝ θα έχουν κρατικά λεφτά. Τα λεφτά που θα τους στέλνουν θα είναι για εξυπηρετήσεις ξένων συμφερόντων, όχι ντόπιων συμφερόντων. Τα έξοδα που έχουν δημιουργήσει δεν θα καλύπτονται. Θα ψάχνουν για λεφτά μέσα από τους Δήμους τους. Αρχικά θα ψάχνουν για λεφτά από παραχωρήσεις. Τις παραχωρήσεις, θα τις ονομάζουν «αξιοποίηση». Αλλά σας το υπογράφω, θα είναι μία σειρά από τοπικές καταστροφές, μικρής ή μεγάλης κλίμακας. Και οι παραχωρήσεις δεν θα φτάνουν, και θα γίνουν τέλη και φόροι. Και δεν θα γίνονται για τα χωριά ή για την Χώρα, θα γίνονται για να συντηρούνται άνθρωποι, που πριν 50 χρόνια θα έπρεπε να δουλεύουν στα χωράφια τους ή σε κάποια εμπορική ή επαγγελματική δραστηριότητα για να ζουν, ενώ τώρα θα ζουν από αυτούς που θα δουλεύουν. Το καλό σε μία τοπική κοινωνία είναι ότι αυτά ίσως φαίνονται και ίσως ελέγχονται. Ίσως.

Στην φάση που βρίσκεται η Ελλάδα, είναι αξιοπερίεργο αν υπάρχει «εξελικτική» προοπτική (αν, δηλαδή, μπορούμε με μεθοδευμένες διαδικασίες να βγούμε από την σημερινή κρίση) ή αν μόνο με «επανάσταση» ξαναβρίσκουμε την ισορροπία μας, ότι κι αν σημαίνει η λέξη «επανάσταση». Εγώ, απλά φοβάμαι ότι τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα πριν γίνουν καλύτερα.

Αυτά τα σκέφτηκα και τα έγραψα όταν διάβασα το την παρακάτω επιστολή που μου έστειλαν, και που παραθέτω:

ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ Ή ΕΤΕΡΟΔΙΟΙΚΗΣΗ;

Εδώ και καιρό το χρήμα μαζεύεται σε λίγα χέρια. Σε τράπεζες, βιομήχανους, εφοπλιστές. Από την άλλη, εργάτες, αγρότες, χαμηλόμισθοι, χαμηλοσυνταξιούχοι λεηλατούνται.

Μια που οικονομική και πολιτική εξουσία είναι αλληλένδετες, το κράτος φροντίζει στην συγκεντροποίηση του οικονομικού μοντέλου να ταιριάξει και η συγκεντροποίηση της πολιτικής δομής.

Από τον πρόεδρο της κοινότητας, αγρότη σχεδόν πάντα, που με τους χωριανούς του μαζί μεγαλώσανε τρέχοντας ξυπόλυτοι στα χωράφια, στήσανε καποδιστροδήμαρχους, κατά κανόνα μεσαίους αστούς κάτοικους της πόλης.

Τώρα στήνουν ακόμα μεγαλύτερα δημαρχιλίκια με κάποιον απρόσιτο γραβατάκια πάντα “απασχολημένο” “κύριο δήμαρχο” και ο αγρότης ή ο εργάτης θα μπορεί να μιλήσει μόνο με τον τρίτο γραμματέα του, που θα έχει καβαλήσει και αυτός το ανάλογο καλάμι. Όσο για τα μικρά απομακρυσμένα χωριά, μπαίνει η ταφόπλακα. Σιγά μην νοιαστεί ο δήμαρχος στα Χανιά για την Δρακώνα ή το Τσιχλοπήγαδο (“πόσους ψήφους έχουν είπαμε;”)

Με δυό λόγια: Η πυραμίδα της τοπικής εξουσίας ψηλώνει, η δυνατότητα άσκησης πίεσης στον τοπικό “άρχοντα” από τους από κάτω μειώνεται, οι πελατειακές σχέσεις ευνοούνται, η εξάρτηση του δήμαρχου από το κράτος μεγαλώνει, μια που το εκλογικό παιχνίδι χοντραίνει και χρειάζεται απαραίτητα χρίσμα και κάλυψη από την Αθήνα, που φυσικά παρέχονται μόνο με πίστη και υπακοή.

Θα ακολουθήσει ίδρυση δημοτόμπατσων ή όπου ήδη υπάρχουν η αναβάθμισή τους, η διπλή φορολογία (μια από το κράτος και μια από τον δήμο) και το ξεπούλημα γης και πλουτοπαραγωγικών πόρων της περιοχής σε εταιρείες, καθ’ υπόδειξιν της κεντρικής εξουσίας, με τη διευκόλυνση του νόμου fast track και το πρόσχημα της αυτοχρηματοδότησης του δήμου-επιχείρηση κατά το πανεπιστήμιο-επιχείρηση. Και στάδιον δόξης λαμπρόν βεβαίως για κάθε είδους λαμόγια.

ΘΟΛΑ ΝΕΡΑ ΚΑΙ ΣΑΠΙΛΑ

Σε μια εποχή που τα αλλεπάλληλα πακέτα “οικονομικών μέτρων”, η ελληνική αστική τάξη μας τα εκσφενδονίζει με ρυθμό βολών κατά ριπάς, εποχή που αυτοί που πρέπει να ελπίζουν στην κοινωνική επανάσταση, ελπίζουν στην κοινωνική επανάσταση (αλλά δυστυχώς δε φροντίζουν να την προετοιμάσουν) ενώ αυτοί που πρέπει να την φοβούνται την φοβούνται (και δυστυχώς παίρνουν τα μέτρα τους), σ’αυτή την εποχή ταιράζουν μια χαρά οι εκλογές στις ανάγκες της εξουσίας: Εισάγουν μια συζήτηση εκτός θέματος, αποπροσανατολίζουν, εγκλωβίζουν (με μέτρια επιτυχία ευτυχώς) σε εκλογικές λογικές, σε λογικές αντιπροσώπευσης και όχι αυτενέργειας, εκχώρησης δικαιωμάτων και όχι άσκησης δικαιωμάτων, διαμεσολάβησης και όχι αδιαμεσολάβητης δράσης, ψεύτικης από τα πάνω συσπείρωσης γύρω από σωτήρες και όχι αληθινής γύρω από ταξικές ανάγκες.

Οι σωτήρες βγήκαν από τους κομματικούς στάβλους και παίρνουν πόζες σε κανάλια και εφημερίδες. Τα ίδια φθαρμένα πρόσωπα που κουβαλούν αμαρτίες τετραετιών και κάποιοι καινούργιοι που λες και βγήκαν από το ίδιο δημαρχοκάλουπο με τους πρώτους, από γελοίοι μέχρι απατεώνες και από ηλίθιοι μέχρι ξετεχνεμένοι δολοπλόκοι των παρασκηνίων, γράφουν απελπιστικά πληκτικές διακηρύξεις, μιλούν για να μην πουν τίποτα, κενολογούν, αερολογούν, βερμπαλίζουν, βατταλαλούν, ψεύδονται ασυστόλως, υπόσχονται αδιάντροπα, κλείνουν κρυφά το μάτι για ανταλλάγματα, κάνουν συμφωνίες κάτω από το τραπέζι.

Τα πολιτικά αλαξοκώλια δίνουν και παίρνουν. Συνδυασμοί ανασυνδυάζονται, παλιότεροι συνεργάτες αλληλοκαταγγέλονται μετά βδελυγμίας, χθεσινοί αλληλοϋβριζόμενοι συνεργάζονται “αναγνωρίζοντας το ήθος και την κοινωνική προσφορά” του μέχρι χθες αντιπάλου και όλοι είναι φυσικά “αδέσμευτοι”, “ακκομάτιστοι” και “ανεξάρτητοι”.

Καμιά έκπληξη βέβαια. Η σαπίλα της αστικής τάξης και των δεξιών και αριστερών κομμάτων του κρατισμού και του κεφαλαίου είναι γνωστή. Σ’ότι αφορά την άκρα αριστερά του κρατισμού, τα εξωκοινοβουλευτικά γκρουπούσκουλα, τρέχουν κι αυτά - δώσε και μένα μπάρμπα - να φάνε από την πίτα, να στηθούνε στο ταμείο για να εξαργυρώσουνε σε ψήφους την όποια συμμετοχή τους σε κοινωνικούς αγώνες (αγωνιστήκαμε, ψηφίστε μας) χωρίς να καταλαβαίνουν ή κάνοντας πως δεν καταλαβαίνουν ότι το στήσιμό τους στο ταμείο των ψήφων ακυρώνει αυτή την όποια συμμετοχή.

ΤΟ ΨΕΜΑ ΤΟΥΣ

Μικρή σημασία έχουν τα διάφορα ψέμματα που αραδιάζει ο συρφετός των υποψηφίων δημάρχων. Ένα είναι το κυρίαρχο ψέμμα, το προπέτασμα καπνού που σκοπό έχει να κάνει δυσδιάκριτες τις σχέσεις εξουσίας και που το επαναλαμβάνουν αδελφικά όλοι, από την άκρα δεξιά μέχρι την άκρα αριστερά του κεφαλαίου: ΤΟ ΨΕΜΜΑ ΝΑ ΟΝΟΜΑΖΟΥΝ ΑΥΤΟΔΙΟΊΚΗΣΗ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΠΛΗΘΥΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΞΑΡΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ. Αυτοδιοίκηση δεν νοείται χωρίς αυτοοργάνωση, αυτοδιαχείρηση, αυτενέργεια, αυτοθέσμιση. Αυτοδιοίκηση υποταγμένη σ’ένα δήμαρχο υποταγμένο σε μια κεντρική κυβέρνηση, είναι λέξη κενή νοήματος. ΕΙΝΑΙ ΕΤΕΡΟΔΙΟΙΚΗΣΗ. Πληθυσμός αυτοδιοικούμενος δεν ανέχεται καμμία εντολή, διαταγή, νόμο, διάταγμα από καμμία εξωτερική ή ανώτερη εξουσία. Αλλά αυτό δεν κατακτιέται με εκλογές, προϋποθέτει επαναστατική ανατροπή του πολιτικού και οικονομικού συστήματος.

Η ΚΡΥΜΜΕΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Είναι αξιοθαύμαστο που σ’όλη την ιστορία της ανθρωπότητας, σ’όλους τους χρόνους και σ’όλους τους τόπους, είτε σε επαναστατικές περιόδους είτε σε περιόδους αδύναμης κεντρικής εξουσίας, αυθόρμητα, τα λαϊκά στρώματα δημιούργησαν το ίδιο εξισωτικό μοντέλο αυτοδιοίκησης.

Στις πρώιμες κοινωνίες κυνηγών-τροφοσυλλεκτών τις αποφάσεις τις έπαιρνε η συνέλευση της φυλής (και τις παίρνει ακόμα στις λίγες που γλίτωσαν από τους “πολιτισμένους”).

Σε μια σειρά αρχαίες ελληνικές πόλεις, μετά τις νικηφόρες επαναστάσεις εναντίων των αριστοκρατών-βασιλέων, τις αποφάσεις έπαιρνε η συνέλευση των πολιτών (δυστυχώς πλην γυναικών και δούλων) με ψηφοφορία για όλα τα ζητήματα. Ήταν αδιανόητη τότε η σκέψη να ψηφίσουν κάποιον άλλο για να αποφασίζει γι’αυτούς. Αν χρειαζόταν να εκλεγούν κάποιοι για να υλοποιήσουν τις αποφάσεις τις συνέλευσης έβγαιναν με κλήρωση, έπρεπε να εφαρμόσουν τις αποφάσεις και μόνο αυτές, έδιναν λόγο μετά και πληρώνονταν με το βασικό μεροκάματο. Και η συνέλευση επίγραφε περήφανα τις αποφάσεις της. “Έδοξε τώ δήμω” : Έτσι αποφάσισε οι λαός.

Στις μεσαιωνικές εξεγέρσεις των χωρικών στην ευρώπη και γενικά όπου κατελύετο η εξουσία των φεουδαρχών, πάλι οι γενικές συνελεύσεις ήταν κυρίαρχες.

Στη Γαλλική επανάσταση του 1789 και για κάμποσα χρόνια μέχρι την Θερμιδωριανή αντεπανάσταση, αποφάσιζαν οι συνελεύσεις των συνοικιών του Παρισιού που έστελναν (προσωρινούς) αντιπροσώπους στη συνέλευση όλης της πόλης.

Στην τουρκοκρατία σε πολλές ορεινές περιοχές που δεν έφτανε η σουλτανική εξουσία, συνελεύσεις αγροτών ρύθμιζαν τα ζητήματα του χωριού και σε γενικότερα θέματα γενικές συνελεύσεις της επαρχίας, του καζά ή του βιλαετιού. Το τραγούδι του Αληδάκη έχει διασώσει μια πολύτιμη περιγραφή γενικής συνέλευσης των Σφακιανών το 1773 στ’Ασκύφου:

“… στο σόχωρο εις το δροσιό του πρίνου
καλοί κακοί μονομεριούν να δουν είντα θα γίνουν
γυναίκες γέροντες και νιοί ούλοι μικροί μεγάλοι
εκεί μονομεριάζουσι να κάμουν ένα χάλι
Και λέ’ο ένας το μακρύ κι’ο άλλος το κοντό του
Κι’ο κάθε γεις τη γνώμη ντου, ‘σα φτάνει το μυαλό ντου".

(χάλι=απόφαση, από το αράβικο χαλ)

Στην Ρώσικη επανάσταση του 1905 εμφανίζονται τα σοβιέτ (συμβούλια αγροτών, εργατών, φαντάρων). Επανεμφανίζονται το 1917 και γκρεμίζουν Τσάρο, τσιφλικάδες και ιδιωτικό καπιταλισμό. Οι λενινιστές όμως όταν ισχυροποιήθηκαν επέβαλαν τον κρατικό καπιταλισμό μέσω της δικτατορίας του κόμματος, κατέλυσαν την αυτονομία των σοβιέτ μετατρέποντάς τα σε βιτρίνα, σε όνομα χωρίς περιεχόμενο.

Ταυτόχρονα στη βόρειο Ιταλία, σε πόλεις της Γερμανίας και διάσπαρτα αλλού στην Ευρώπη, δημιουργούνται και καταλύουν τις αρχές τα εργατικά συμβούλια, με πρόγραμμα την οργάνωση της κοινωνίας μέσω της οριζόντιας σύνδεσής τους. Ηττήθηκαν μετά από σκληρή πάλη.

Από το ’36 μέχρι το ’39 στη μισή Ισπανία οι συνελεύσεις αγροτών στα χωριά και εργατών στις πόλεις παίρνουν τις τύχες τους στα χέρια τους, οργανώνουν την παραγωγή, πολεμούν τον Φράνκο και εφοδιάζουν το μέτωπο, αλλά δέχονται πισώπλατη επίθεση από τους σταλινικούς.

Στα ενδότερα της ηπειρωτικής Ελλάδας, στη Γερμανική κατοχή, σε μεγάλες περιοχές που δεν υπήρχε χιτλερικός στρατός και με διαλυμένο το ελληνικό κράτος, οι κάτοικοι αυτοδιοικούνται με επιτυχία μέσα από τις συνελεύσεις τους. Το ’44 όμως δυναμώνουν οι σταλινικοί και νοθεύουν την αυτονομία τους επιβάλλοντας την γραμμή του κόμματος. Στη συνέχεια ότι απόμεινε ισοπεδώνεται από το επανιδρυμένο κράτος της αστικής τάξης.

Αφήσαμε τελευταία, σαν πιο χαρακτηριστική, τη μορφή αυτοδιοίκησης που δημιουργήθηκε από τους επαναστατημένους εργάτες και εργάτριες του Παρισιού στην κομμούνα του 1871. Μόνες αρμόδιες να αποφασίζουν ήταν οι (συχνές) συνελεύσεις κάθε συνοικίας που ήταν ισότιμα και οριζόντια οργανωμένες σε επίπεδο πόλης. Εξέλεγαν αντιπροσώπους με αυστηρά μικρή θητεία για να εφαρμόσουν συγκεκριμένες αποφάσεις και να τις μεταφέρουν στη συνέλευση πόλης. Οι αντιπρόσωποι εναλλάσσονταν κυκλικά ώστε όλοι να συμμετέχουν με τη σειρά τους. Ήταν υπόλογοι μπροστά στη συνέλευση αν εφάρμοσαν ή όχι με ακρίβεια τις εντολές. Ήταν ανακλητοί ανά πάσα στιγμή-αν κάνανε στραβοτιμονιά επιτόπου καθαίρεση. Και πληρώνονταν με μεροκάματο εργάτη-δεκάρα παραπάνω.
ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ;

Δε ξέρουμε τι οργανωτικές μορφές για την κοινωνία θα επινοήσουν οι επαναστάτες του μέλλοντος, κοντινού ή μακρινού. Ίσως μια παραλλαγή ή εξέλιξη των κατακτήσεων των καλύτερων στιγμών της ιστορίας.

Αυτό που ξέρουμε είναι πως το μόνο που αξίζει (και που συμφέρει) να ασχοληθεί κανείς, είναι να αγωνιστεί για να είναι το μέλλον αυτό κοντινό και όχι μακρινό και να κρατηθεί καθαρό από τυχόν νέου τύπου εξουσιαστές, που μπορεί και να λένε λόγια που να μοιάζουν μ’αυτά που μόλις διαβάσατε.

www.rosanera.squat.gr


Όχι, δεν φαντάζομαι ...σοβιέτ, στην Τήνο, ή στην Ελλάδα. Η Δημοκρατία υποτίθεται είναι Ελληνική εφεύρεση. Μας την έχει χαλάσει ο συνδυασμός των ΜΜΕ με τους ντόπιους εκπροσώπους ξένων επιχειρηματικών συμφερόντων. Rosa Nera είναι το μάυρο τριαντάφυλλο. Σύμβολο για μερικούς του Ιρλανδικού εθνικισμού και για άλλους της Αναρχίας. Φυσικά και δεν είμαι Ιρλανδός, και ούτε, νομίζω, αναρχικός. Ωστόσο, όσο ο Λαός αισθάνεται παγιδευμένος σε τεχνητά και αδιέξοδα διλήμματα, θα φυτρώνουν πολλά τέτοια μαύρα τριαντάφυλλα, που και αυτά με την σειρά τους θα έχουν μαύρες αντιδράσεις από την άλλη πλευρά.

8 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Με Τηνιακό καραβοκύρη και τιμονιέρη στο πέλαγο του Βιβλίου - «Αθηναϊκό Ημερολόγιο 2011», σε επιμέλεια Στρατή Γ. Φιλιππότη

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_14/11/2010_422466

Εξάκτινος είπε...

Αμμοδύτη εσύ τι έκανες στις εκλογές; Ήσουν υποψήφιος και αν ναι βγήκες;

Κατά τα λοιπά συμφωνούμε. Τόσο ο Καποδίστριας όσο και ο Καλλικράτης θα αποτύχουν.

αμμοδύτης είπε...

Εξάκτινε! Εγώ υποψήφιος; Ούτε για αστείο! Δεν υπάρχει κόμμα να με αντέχει, και αν με άντεχε, δεν θα το άντεχα εγώ! (Άσε που δεν θα με ψήφιζα...)

Ανώνυμος είπε...

Όσο κάνουν κουμάντο τα κανάλια η χώρα είναι ξεπουλημένη

Ανώνυμος είπε...

Αντί να παραπονιόμαστε ή να διαχειριζόμαστε μια ξοφλημένη πραγματικότητα, μήπως θα ήταν πιο χρήσιμο, κάνοντας την αναγκαία υπέρβαση, να προβάλλουμε τις επιθυμίες μας και να παλεύουμε γι αυτές καθημερινά, δημιουργώντας?
Οι σημερινές "ουτοπίες" ίσως είναι ο αυριανός δρόμος μας. Ισως δεν καταφέρουμε να τον περπατήσουμε όμως ας τον ονειρευτούμε και ας τον χαράξουμε.
Οσο αφορά τον αντιεξουσιαστικό χώρο ,δεν είναι αυτό που μας παρουσιάζουν τα ΜΜΕ και η κυρίαρχη προπαγάνδα. Δεν έχω δει ποτέ αναφορά π.χ. στην τηλεόραση ή σε άλλο καθεστωτικό μέσο για τον Καστοριάδη ... μεγάλο φιλόσοφο του 20ου αιώνα .Τηνιακός εν μέρει, εμενε στον Τριπόταμο. Ναί, είναι αυτός που χαρακτήριζε την Τήνο "χειροποίητο νησί".
Τα κείμενά του κυκλοφορούν κυρίως από τις εκδόσεις "Υψιλον βιβλία"

Ανώνυμος είπε...

http://www.antinews.gr/?p=71543#comment-566145

Υ.Γ. Το 33% του εκλογικού σώματος στην Αθήνα φαίνεται να ¨προσήλθε¨ στα εκλογικά κέντρα , ένατι του 43 % την πρώτη Κυριακή ( ! ) . Δηλαδή ένα επιπλέον 10 % της Αποχής. Και τα ¨Ακυρα -Λευκά ¨ περισσότερα απο το 10% της πρώτη ψηφοφορίας. Μιλάμε δηλαδή για μια Γενική απόρριψη απο το 67% μέχρι το 80 % . Από το υπόλοιπο 20 % ο κ. Εφέντημ Καμίνης φαίνεται να ¨εξασφαλίζει¨ το 51-53 % !

Δηλαδή με το 15-20 % του εκλογικού σώματος θέλει ο Συνήγορος Προστάτης του Πολίτη να εφαρμόσει το πρόγραμμα του ΕΠΙ των πολιτών της Αθήνας !

Και σίγουρα- δεν- θα εκδόσει σαν ¨Συνήγορος του Πολίτη¨ – ¨Συμβουλευτικό Πόρισμα¨ με το οποίο θα διαπιστώνει ότι ΔΕΝ ΔΙΑΘΕΤΕΙ ΤΗΝ ¨ΔΕΔΗΛΟΜΕΝΗ¨ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΥ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΑΣΚΗΣΕΙ Ε Ξ Ο Υ Σ Ι Α ( ο ¨Αντιεξουσιαστής¨ ) ¨ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ¨…

Αλλά προσωπικά από ρεύματα του Νεοφασισμού της Νέας Τάξης δεν περιμένω τέτοιες ευαισθησίες !

Ανώνυμος είπε...

Με αυξημένη την αποχή από το περασμένο Σ/Κ, όλοι "κερδισμένοι" (εκτός του ελληνικού λαού)

Ανώνυμος είπε...

αμμοδύτη μετά από αυτή τη δήλωση... θα σε ψήφιζα.