Γλυφάρι και Κωνσταντάρα Συκιά, στον δρόμο Αετοφωλιά - Πλατιά

Εν τάξει... Εκτός εάν είστε ο Λ.Α. (ο ιδιοκτήτης του εικονιζόμενου αμπελιού - η έκταση με τις πεζούλες που φαίνεται καθαρισμένη), ή ο Ντ.Α. (ο ιδιοκτήτης της ασπρισμένης δεξαμενής δεξιά) ή, εάν έχεις σπιτάκι στης Κόρης τον Πύργο, δεν θα σας ενδιέφερε το "Γλυφάρι".

Αλλά, το Γλυφάρι είναι σημαντικό, επειδή θέλω να καλύψω όλα τα τοπωνύμια του Κοινοτικό Έγγραφο του 1938 (κλικ αριστερά για μεγέθυνση) που περιγράφουν την Κοινοτική "Βοσκήσιμον" Έκταση της Κοινότητας Κελλίων και τα τοπωνύμια ξεκινάνε από το Γλυφάρι (Γλυφάδι το γράφουν, αλλά Γλυφάρ' προφέρεται σήμερα, με ένα βαθύ "αα" και ένα "ρ" aspiré, όταν τ' ακούσετε θα καταλάβετε τι Γλυφαρ', τι Γλυφάδ)' και καταλήγουν πάλι στο Γλυφάρι.  Σημειωτέον ότι η άσφαλτος περνάει δίπλα από εκεί που ήταν το παλιό μονοπάτι-δρόμος, το Γλυφάρι το ξέρουν οι πάντες (που είναι από εδώ). Το Γλυφάρι και η Κωνσταντάρα Συκιά είναι εύκολα επειδή είναι πάνω στον δρόμο (αν μάθετε που είναι η Κωνσταντάρα Συκιά -- δεν υπάρχει συκιά ούτε για δείγμα).

Πάντως, για τον εντοπισμό, σάς παραπέμπω στο Google Maps που όλα τα βλέπει. Φαίνεται και το αμπέλι του Λ. και η η ασπρισμένη δεξαμενή του Ντ (αλλά δεν διακρίνεται η κολόνα της μεσαίας τάσης και το άσπρο-κόκκινο κολονάκι στον δρόμο.:

Κι αν θέλετε να το δείτε από πιο ψηλά (εδώ φαίνεται και η Κωνσταντάρα Συκιά -- και, φυσικά και το αμπέλι και η δεξαμενή), πάλι από το Google Maps:

Βαθειά Λίμνο (και Κουμαρίδι)

Έχω ανεβάσει τόσες φωτογραφίες εδώ και στο Google Earth...  Μερικές που μού αρέσουν είναι εδώ και εδώ. Μέχρι που ανακάλυψα ότι μάς είχαν ανακαλύψει οι ΑΠΕτέωνες, μεταξύ 2010 και 2011, η Βαθειά Λίμνο ήταν ...παράδεισος (έτσι είχε πει και η Ιταλίδα φίλη του φίλου μου του Γ.Κ.: "paradiso".

Δεν ξέρω από που προέρχεται η ονομασία. Κατά μία εκδοχή είναι από τις στέρνες στο λαγκάδι, από τις οποίες πότιζαν οι αρχικοί 5 ιδιοκτήτες ό,τι πότιζαν στην περιοχή.  Πριν της μηχανές και τα λάστιχα, το πότισμα ήταν μόνο με φυσική ροή από κάτι που ήταν πιο ψηλά, και οι καυγάδες και οι δικαστικές διαμάχες φαινομενικά ατέλειωτοι.  Η Βαθειά Λίμνο, όπως μου είπε και ο Ζ.Σ., ποτέ δεν είχε πολλά νερά. Είχε να κάνεις την δουλειά σου, αλλά όχι πολλά.  Έτσι όλοι τσακωνόταν για το λίγο νερό που μάζευαν οι "στέρνες" και προσπαθούσαν να πορευτούν με το λίγο επιφανειακό νερό σε πηγές.  Κατά μία άλλη εκδοχή από παλιό όνομα. Κατά μία τρίτη, από την λέξη "λιμνιών" που έχει σχέση με προστασία από ανέμους. ΔΕΝ έχω ιδέα από που προέρχεται η λέξη. Σε μερικά μέρη, η Βαθειά Λίμνος είναι πράγματι προστατευμένη από αέρα, σε μερικά είναι ...Σιβηρία. 

Για να προσανατολιστείτε που είναι και με τι μοιάζει από ψηλά αυτή η Βαθειά Λίμνο, να μερικές αεροφωτογραφίες που έβγαλαν οι φίλοι μου Μ.Κ. και  Χ.Λ. από ελικόπτερο, το 2005.  Έκτοτε έχω κάνει κάτι ήπιες παρεμβάσεις, αλλά, νομίζω ότι εξακολουθεί και μοιάζει περισσότερο με 1947, παρά με 2017.  Στο Google Earth για λεπτομέρειες.  Στην παρακάτω εικόνα, η Κολυμπήθρα είναι πάνω δεξιά, και σε μια καθαρή μέρα η Χίος και η Σάμος στο βάθος:

Η προηγούμενη φωτό "βλέπει" θάλασσα (ΒΑ), η παρακάτω βλέπει ΝΔ, προς Μέλισσα (ή Μεσοβούνι), πάνω αριστερά, και γενικά προς του Πολέμου τον Κάμπο.  Τα Γράμματα (είτε αρχαία, είτε όχι) είναι ακριβώς πάνω από την Βαθειά Λίμνο -- θα σας τα δείξω στον 6588.8/83, παρακάτω. Το σήμα κατατεθέν στην Βαθειά Λίμνο είναι το λαγκάδι. Το καλοκαίρι ίσα που έχει ελάχιστο νερό (όταν δεν κάνει πολλή ζέστη), τον χειμώνα αγριεύεσαι.

Η παρακάτω φωτό (σκανάρισμα από συμβατική αναλογική εικόνα)  βλέπει Βορειοδυτικά. Στο βάθος είναι η Άνδρος. Και οι τρεις φωτό είναι του Χ.Λ. 

Αν μπείτε στο Google Earth ή στο Google Maps, θα δείτε με τι μοιάζει σήμερα (τον Μάρτιο του 2016), και έχει και φωτογραφίες, αν είστε περίεργοι.  Το Κουμαρίδι είναι στην Βαθειά Λίμνο (το ίδιο δεν μιλάει για να το επιβεβαιώσει), αλλά αφού το λένε "Κουμαρίδι", το δείχνω και το αναφέρω χωριστά:

Η συνείδηση του χώρου μας

Μπορώ να πω ανεπιφύλακτα ότι η συνείδηση του χώρου μας είναι ο π. Αντώνης Φόνσος, αφού η δική του έρευνα και επιμονή και το ψάξιμο σε αρχεία του χωριού και της Εκκλησίας και οι ατέλειωτες βεγγέρες στο καφενείο του Μαθιού, μάς έδωσαν την διάσταση του χώρου μας μέσα στην Ιστορία που ξεκινάει σε πέτρινα χαλάσματα γύρω και πάνω από το χωριό.

Από αυτόν έμαθα, πού και μάλλον τι, είναι τα διάφορα τοπωνύμια και μέρη που θυμάμαι σαν σε όνειρο από ανθρώπους που δεν υπάρχουν πια, και από που έρχονται και που ίσως πάνε.  Και αφού τα έγραψε, κάπως θα διασωθούν. Και από τον π. Μάρκο Φώσκολο.

Η φωτό είναι από καφέ και κουλουράκια κάποια Κυριακή πρωί στην Καρδιανή 

Τοπωνύμια των Κάτω Μερών από το "Οδοιπορικό" του π. Αντώνη

Το παρακάτω είναι από εδώ. Είναι μεταφορά από πρωτότυπο κείμενο του π. Αντώνη Φόνσου. Όσα τμήματα του "Οδοιπορικού" έχω μεταφέρει, είναι εδώ.

"Για πολλά χρόνια Εφηµέριος στη περιοχή των «Κάτω Μερών», στην πρώην κοινότητα Καλλονής (Κελιά), διαπίστωσα, (ακούγοντας τους ντόπιους), την πληθώρα των «τοπωνυµίων» στη περιοχή. Από περιέργεια, στην αρχή, τα κατέγραφα. Αργότερα, ξεφυλλίζοντας τους «Ενοριακούς Κώδικες» της περιοχής, ανακάλυπτα και άλλα «τοπωνύµια». Μερικά απ' αυτά δεν είναι σε χρήση σήµερα, όµως µε τη βοήθεια γεροντότερων κατοίκων µπόρεσα να εντοπίσω σε πια περιοχή βρίσκονται. Άλλα πάλι δεν ήταν δυνατό να «τοποθετηθούν» στο χώρο τους!

Ίσως µερικά να µην βρίσκονται στα σηµερινά όρια του Δηµοτικού Διαµερίσµατος της Καλλονής, όµως, από τα έγγραφα, κυρίως διαθήκες και κτηµατολόγια εκκλησιών της εποχής εκείνης, βρίσκονταν στα όρια της περιοχής των Κάτω Μερών.

Σίγουρα ο κατάλογος δεν είναι ολοκληρωµένος, είναι µια αρχή. Για την ερµηνεία των περισσοτέρων χρειάζεται βέβαια µια περαιτέρω έρευνα.  Αρκετές τοποθεσίες αναφέρονται µε όλες τις διαφοροποιήσεις στην ονοµασία τους, όπως Π.χ. Λιντάδος-Λεντάδος-Λιοντάδος-Λοντάδος.

Η ονοµασία των «τοπωνυµίων» προέρχεται από τη µορφολογία του εδάφους, από λουλούδια, πάρα πολλά από Κυριωνύµια, από ύπαρξη κάποιας Εκκλησίας (Άγιος), από δέντρα, από πουλιά, από φυτά-θάµνους, από ύπαρξη πηγής νερού, από ύπαρξη παλαιών ερηµητηρίων, από την ύπαρξη κάποιου Πύργου, από αγροτικά κτίσµατα (π.χ. στάβλος), αναφορά σε αρχαίες τοποθεσίες-ονοµασίες ή και σε αρχαία ιερά (µε επιφύλαξη), αναφορά σε «φεουδαλισµό».

Αβαδά (Avadha) ή Στ'αβαδά, ή ακόµα και Vadha, (Περιοχή ανατολικά του Κάτω Κλείσµα προς το λιβάδι). Περιοχή που κάποτε ήταν πολύ ελώδης και γι' αυτό ήταν άβατη δηλαδή τα κτήµατα αυτής της περιοχής ήταν άβατα;).

Πλακάκια και τα παλιά όρια Καρδιανής-Κελλίων

Τα Πλακάκια είναι μια σειρά από περιφραγμένες εκτάσεις περίπου 500 μέτρα Βορειοανατολικά της Καρδιανής, μέσα, και δίπλα σε ένα βραχώδη σχηματισμό που με τον καιρό έχει θρυμματιστεί και είναι όλο σπασμένες πέτρες, πλάκες, εξ ου, μάλλον, και το όνομα. Στα Πλακάκια είχα πάει πριν ακριβώς ένα χρόνο με τον Γιώργη και την θεία του, ήθελε να καθίσει στα βράχια που καθόταν και αγνάντευε την Καρδιανή από κάτω και την Σύρο απέναντι. Η θέα που ήθελε να ξαναδεί η θεία Μαρία είναι η παραπάνω εικόνα. Περισσότερες φωτό από την βόλτα, στην ανάρτηση της 10ης Ιανουαρίου του 2106.

Τα Πλακάκια τα ίδια, ιδίως με κακοκαιρία, είναι λίγο πιο ...ζοφερά (και μεγαλώνουν με κλικ):

Τώρα, τα Πλακάκια είναι σημαντικά για την οριοθέτηση των κοινοτικών εκτάσεων Καρδιανή και Κελλίων, όχι ότι έχουν τίποτα να μοιράσουν, σήμερα, αλλά σε άλλους καιρούς ήταν ίσως αλλιώς. Πρόσφατα ο καυγάς ήταν με τους Ιστερνιώτες για τα νερά της Ζωδεμένης (άλλη ιστορία πάλι αυτή).

Ο παρακάτω χάρτης είναι ενδιαφέρων και είναι από την σελίδα 13 του βιβλίου του π. Αντώνη Φόνσου για τα Κάτω Μέρη:

Αν προσέξετε, τα "Καρδιανιότ'κα" χωρίζονται από τα "Κελλιανά" σε μια γραμμή Δυτικά, Βορειοδυτικά και Βόρεια της Καρδιανής. Εκεί είναι τα Πλακάκια και υπάρχουν ένα σωρό "περάσματα" ανάμεσα σε περιφραγμένες εκτάσεις, που όλα συνδέονται με την Πάνω Στράτα, τον μεσαιωνικό (ή αρχαίο) δρόμο πάνω από την Καρδιανή.

Λίγη υπομονή, θα σας τα δείξω τώρα στον χάρτη του Κτηματολογίου (ΕΚΧΑ), σε 2-3 στάδια για να μην χαθείτε. Στην πρώτη θέαση, μοιάζει λιγάκι με τον παραπάνω χάρτη του 1948.  Με πράσινο είναι σημαδεμένα ορατά όρια, σήμερα, και με αυτά οι παλαιοί δρόμοι (παρακάτω, σε μεγαλύτερη μεγέθυνση -- και όλες οι εικόνες μεγαλώνουν με αριστερό κλικ, ή με δεξί κλικ και επιλογή "'άνοιγμα σε νέο παράθυρο" ):

Εικονική αισιοδοξία

Κανονικά, τέτοιες μέρες όλοι ανταλλάσσουν ευχές, ή προσπαθούν να είναι αισιόδοξοι, ή προσπαθούν να πούνε ότι υπάρχουν, ο καθένας με τον τρόπο του.

Η αισιοδοξία είναι υποκειμενική και είναι στην ανθρώπινη φύση να προτιμάει να βλέπει το ποτήρι μισό γεμάτο. Αλλά, τελικά, η αισιοδοξία είναι έκφραση προσαρμογής σε νέο status quo. Αντικειμενικά, το status quo είναι λίγο χάλια, άσχετα εάν "έχει και χειρότερα" ή, το πιθανότερο, "έχει ο Θεός". 

Τα τελευταία λίγα χρόνια η Ελληνική οικονομική πολιτική είναι να ελπίζουμε ότι θα μάς λυπηθούν ή ότι θα μας φοβηθούν, ή ότι μας έχουν ανάγκη και θα ξαναστείλουν χρήματα προς τα εδώ. Αυτοί οι "τρίτοι", απ' έξω, ή κάποια Κυβέρνηση που έχει λεφτά και θα τα μοιράσει.  Δεν νομίζω ότι θα συμβεί οτιδήποτε από αυτά, και, δυστυχώς, δεν νομίζω ότι έχουμε πιάσει πάτο.  

Αντικειμενικά, βαίνουμε προς μάλλον χαμηλότερη ρευστότητα. Ναι, είναι δυνατόν. Η ρευστότητα εξαρτάται από τις ...εκλογές στην Γερμανία, στην Γαλλία και, ίσως, στην Ιταλία. Αφού αποφασίσαμε ότι το να είσαι "Ευρωπαίος" σημαίνει ότι θα ζεις από Ευρωπαϊκές ελεημοσύνες, καλό θα είναι 1) να θυμηθούμε ότι συνήθως οι περισσότεροι ελεήμονες το κάνουν με το αζημίωτο και 2) να δούμε την κατάσταση από την δική τους πλευρά. Αυτό που βλέπω εγώ είναι ότι η "κρίση" δεν είναι πια κρίση, δεν είναι "έκτακτη", αλλά περίπου μόνιμη κατάσταση. Επιστροφή σε άλλες εποχές και ισορροπίες. Προσαρμοζόμαστε;  Μα δεν έχουμε επιλογή, φυσικά και προσαρμοζόμαστε, άντε και να πείσουμε ο ένας τον άλλο ότι "καλά πάμε". Καλά θα πάμε όταν έχουμε πιάσει πάτο, τον έχουμε συνηθίσει τον πάτο και ξεκινάμε από καινούργια βάση.  Καινούργια βάση;  Χμμ... 

Δεν έχουμε πιάσει πάτο όσο συνεχίζει η παράδοξη φορολογία (θα έχουμε πιάσει πάτο όταν de facto δεν θα υπάρχουν πλέον λεφτά, όσα υπάρχουν, ούτε για φόρους).  Δεν έχουμε πιάσει πάτο όσο υπάρχει η ψευδαίσθηση ασφαλιστικών εισφορών που δεν καταλήγουν πουθενά -- όποιος πληρώνει ασφαλιστικές εισφορές, το κάνει επειδή νομίζει ότι είναι ...ασφαλισμένος. Αμ δε... Και δεν έχουμε πιάσει πάτο όσο δεν υπάρχει έστω και υποτυπώδης, επιστροφή σε πρωτογενή παραγωγή -- όσο κι αν αυτή είναι κουραστική, ή ...προσβλητική.

Μερικοί θα πούνε ότι παραείμαι απαισιόδοξος.  ΟΚ, όλα θα πάνε καλά, υγεία, ευτυχία, ειρήνη και το καλοκαίρι δεν αργεί, έχει ο Θεός, κλπ.

Πάντως, ακούγεται ότι η λεγόμενη Ευρωπαϊκή Ένωση ...τρίζει. Κάπου μεταξύ Βορρά και Νότου.  Έτσι ακούγεται.

Οι φωτογραφίες είναι από την Εικονική Τήνο.

Είναι οι ΑΠΕ αξιόπιστη και βιώσιμη λύση; (Περίπου όσο και ο κεφαλικός φόρος)

Τα τελευταία 3-4 χρόνια έχω συμμετάσχει σε διάφορες εκδηλώσεις κατά των αιολικών, πχ. στην Σκόπελο, στην Καρδίτσα, στην Άρτα και στην Νεάπολη Λακωνίας.  Και ενώ δεν συμμετείχα, παρακολούθησα την εξαιρετική ημερίδα που έγινε στην Τήνο, τον Ιούνιο του 2014 (με ομιλητές, μεταξύ άλλων, την κα Καραμανώφ του ΣτΕ,  τον καθηγ. Στουρνάρα και την την κα Παπαδέδε).

Προχτές πήγα σε μια άλλη εκδήλωση, δεν ήταν κατά των αιολικών, αλλά το ερώτημα ήταν κατά πόσον μπορούν οι ΑΠΕ, γενικά, να είναι αξιόπιστη και βιώσιμη λύση  στον Εθνικό Ενεργειακό Σχεδιασμό.

Είχε τέσσερις ομιλητές:  Τον κο Μανιατόπουλο (ήταν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε θέματα Ενέργειας), τον κο Ζερβό, που είναι καθηγητής, έχει περάσει από την ΔΕΗ, αλλά πριν την ΔΕΗ και μετά την ΔΕΗ βασικά κάνει λόμπυϊνγκ, διαφήμιση, μάρκετινγκ, όπως θέλετε πείτε το, για αιολικά, τον κο Τσιπουρίδη που και αυτός επισήμως προωθεί αιολικά -- αλλά ο ίδιος διαρρηγνύει τα ιμάτιά, με πολλή συγκίνηση, ότι το κάνει για να μην λιώσουν οι πάγοι και πνιγούμε. Και ήμουν και εγώ. Ο πιο σοβαρός ήταν ο Μανιατόπουλος. Ρώτησε "ποια Εθνική Ενεργειακή Στρατηγική;", και πολύ ευγενικά και διπλωματικά είπε ότι έχουμε κάνει τραγικά λάθη μέχρι σήμερα.

Δεν έχω αντίγραφο των άλλων παρουσιάσεων, αλλά η δική μου είναι εδώ. Για να δείτε και το κείμενο, όταν ανοίξει η σελίδα πατάτε το download" πάνω δεξιά στις επιλογές της οθόνης (όπως φαίνεται στην εικόνα αριστερά, που μεγαλώνει με κλικ).

Και ανέβασα το θέμα σε ξεχωριστό ιστολόγιο:  Εθνικός Ενεργειακός Σχεδιασμός: Μπορούν οι ΑΠΕ να αποτελέσουν μια αξιόπιστη και βιώσιμη λύση;

Η σύντομη απάντηση στο ερώτημα είναι "όχι". Με εξαίρεση τα υδροηλεκτρικά, που και αυτά μετράνε για ΑΠΕ σε όλες τις άλλες χώρες,  οι άλλες ΑΠΕ μπορεί να ξεκίνησαν σαν μια θαυμάσια ιδέα , το 1973 που είχαμε το πρώτο εμπάργκο πετρελαίου, αλλά μετά τόσα χρόνια "προόδου" εξακολουθούν και είναι

1. Ενεργειακά και ηλεκτροδοτικά ασήμαντες
2. Περιβαλλοντικά ατελέσφορες (δεν ρυπαίνουν οι ίδιες, αλλά δεν εξοικονομούν ρύπους και ειδικά CO2 που θεωρείται "ρύπος" (το αέριο της μπύρας) και
3. Οικονομικά επιβαρυντικές (ευγενικός τρόπος να πω "κλοπή")

Κάτι που δεν κάνει αυτό για το οποίο επιδοτείται, μάλλον "δεν είναι βιώσιμο", εκτός εάν οι κεφαλικοί φόροι είναι βιώσιμοι.  Και κάτι που εξαρτάται από τον καιρό, δεν είναι αξιόπιστο.  Και τα στοιχεία από όλη την υπόλοιπη Ευρώπη, και την Γερμανία, συνηγορούν σε αυτό το συμπέρασμα. Θα μου πείτε "μα χαζοί είναι; Βάζουν ΑΠΕ.  Έχει γίνει σαν θρησκεία το πράγμα, αλλά ο μόνο που σώζεται είναι οι Γερμανοί και οι Δανοί που τα εξάγουν!  Εκτός εάν υπάρξουν τσάμπα μπαταρίες, ποτέ δεν θα είνα πραγματικά βιώσιμα ή αξιόπιστα. Και σε ένα παράδειγμα που έδειξα για κάτι που λέγεται "αντλησιοταμίευση" και εκεί, λίγο ακριβή μάπα το καρπούζι.

Δεν άρεσαν καθόλου αυτά στους δύο αιολικούς προωθητές.  Ένας είπε "αν το ήξερα δεν θα ερχόμουν". Οι άνθρωποι αυτοί φοβούνται την πραγματικότητα επειδή τους χαλάει την δουλειά.  Και οι δουλειά είναι να πουλάνε αιολικά (τα φωτοβολταϊκά δεν τους αρέσουν και τόσο).  Ο άλλος ψάχνει να βρει αν είμαι ο ένας ή ο άλλος μπλόγκερ (έχει 2-3 που γράφουν σχετικά).

Το τελευταίο πράγμα που θα με ενδιέφερε θα ήταν να γίνω "ακτιβιστής" κατά των αιολικών.  Ωστόσο προέκυψε, όταν ανακάλυψα το 2010 ότι θα ερχόταν αιολικά στην Τήνο και πάνω από το κεφάλι μου σε κάτι χωράφια που αγόρασα μεταξύ 2005 και 2007.

Δυστυχώς ειδικά τα αιολικά είναι μία απάτη. Δηλαδή επιδοτούνται, υποχρεωτικά, από εμάς, με 3-4 διαφορετικές επιδοτήσεις, δήθεν για καθαρή ενέργεια, ή για να μάς σώσουν από κάποια καταστροφή (που την έχουν κάνει πιπίλα), ή επειδή έτσι ερμηνεύουν τις οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι απάτη επειδή, αποδεδειγμένα, 1) δεν μπορούν να υποκαταστήσουν συμβατικές μονάδες ηλεκτροπαραγωγής (το λέει και η ΡΑΕ), 2) δεν μετράνε στην επάρκεια ισχύος (το λέει ο ΑΔΜΗΕ) και αν δεν το καταλαβαίνετε αυτό, είναι απλό: Δεν ξέρουμε εάν θα φυσάει το Πάσχα, ή εάν θα έχει ήλιο τα Χριστούγεννα. 3) Χρειάζονται υποστήριξη και επεμβάσεις στα δίκτυα για αποφυγή μπλακάουτ (η Ρόδος είχε πρόσφατα), και 4) δεν φαίνεται να εξοικονομούν άλλα καύσιμα!  Αυτό το είπε μέχρι και το μάλλον "Πράσινο" econews. Αλλά πληρώνονται και ακριβαίνουν το ρεύμα. Μια ματιά στον λογαριασμό σας, θα σας πείσει.

Περιτριγυρισμένος από ...τοπωνύμια, στου Πολέμου τον Κάμπο

Προχωρώντας με κατεύθυνση Δυτικά-Βορειοδυτικά, έχω φτάσει στα "Λιχνόβουρλα" (εδώ αρχίζει η "Λαγκάδα", δεξιά κάτω, που γίνεται λαγκάδι Ζωδεμένης.  Αριστερά ίσα που φαίνονται οι δυο όρθιες πέτρες στις "Άλώνες". Δεξιά το Σούναρο, κι από κάτω η Παλιοκλησιά.



Αυτή είναι η Βορινή θέα. Στο βάθος ο "Πλανήτης" στον όρμο Πανόρμου. Αριστερά, κάτω, το Γλυφάρι.

Κοιτώντας Νοτιοδυτικά, οι Αλώνες.  Νότια, τα Πλακάκια, πάνω από την Καρδιανή.

Πίσω μου, από εκεί που έρχομαι, το ύψωμα Μαραγκού, Ανατολικά, (κι ακριβώς από πίσω σγκούρα του Ζαννή, και η Βαθειά Λίμνο).

Αν δεν κάνω λάθος (δεν έχω GPS μαζί μου), είμαι εδώ, περίπου στο κίτρινο Χ

Είμαι περίπου 500 μέτρα από την διάνοιξη του Στέφα (για να βάλει αιολικά στα Πράσα). Και 1 χλμ περίπου από την Β' Εύρεση. Αλλά θα γυρίσω μπρος πίσω στην Βαθειά Λίμνο (περίπου 1,5-2 χλμ Ανατολικά-Βορειοανατολικά, και ελπίζω να μην κατεβάσει κι άλλο σύννεφο... Ναι, χάνεσαι εδώ πάνω με σύννεφο ή ομίχλη.

Οι εικόνες μεγαλώνουν με αριστερό κλικ, ή με δεξί κλικ και επιλογή open in a new window.