Τέλος εποχής;

Κανείς δεν θυμάται το Βιετνάμ... Τα ελληνικά ραδιόφωνα εκείνης της περίεργης ψυχροπολεμικής εποχής, λίγο μετά το άγχος της πυρηνικής αναμέτρησης σε σχέση με την Κούβα, μας ζάλιζαν με τον αριθμό των επιδρομών των Β-52 πάνω από το Βιετνάμ, και των αριθμό των νεκρών και από τις δύο πλευρές, κάνοντας την γιαγιά μου να απορεί με την δυστυχία του τόσο μακρινού πολέμου.

Ο πόλεμος του Βιετνάμ τέλειωσε επί (Ρεπουμπλικάνου) Νίξον, αφού μας έφερε τα πνεύματα του Μάη, αρχικά στην Καλιφόρνια (από εκεί ξεκινούν τα πάντα την σήμερον), αργότερα στο Παρίσι, και έγινε σχεδόν ταμπού στην Αμερικανική συνείδηση. Μόλις το 1979 τόλμησε η Αμερική να κοιτάξει τον πόλεμο αυτό, με το Apocalypse Now. Η μεταπολεμική γενιά (και εννοώ όσους γεννήθηκαν μετά τον Β' Π.Π.), ανά τον κόσμο, σημαδεύτηκε απίθανα από το Βιετνάμ. Μα και η δικιά μας η χούντα, κάποια σχέση είχε...

Φυσικά και δεν ήξερα τον Robert McNamara, που πέθανε σήμερα σε ηλικία 93 ετών, αλλά ήταν (Δημοκρατικός) Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, όλη εκείνη την περίοδο, και επηρέασε όλη την μεταπολεμική γενιά...

Εκδοχές (3)

Η πόλη της Τήνου είναι μία εκδοχή, από μόνη της, και δεν έχει καμία σχέση με τα βουνά και τα μεσαιωνικά παραμύθια. Είναι μια πόλη που οι περισσότεροι την ξέρουμε από τον προσκυνηματικό τουρισμό, που εν έτει 2009 είναι μια χαρά και μάλλον ακρογωνιαίος λίθος της οικονομίας του νησιού, και, μεταξύ μας, καλύτερος για το νησί και το οικοσύστημά του, από τις παραδοσιακές μεζονέτες.

Βέβαια, το καλοκαίρι, το τερπνόν μετά του ωφελίμου, και το προσκύνημα, συνδυάζεται με promenade και μπάνια και κοινωνική ζωή Σαββατοκύριακου, κάτι που ομολογώ δεν βλέπω στα όρη και τα βουνά, αλλά με το τελευταίο πλοίο στις 20:30, αν πας νωρίς παίρνεις μια εικόνα.

Η πόλη της Τήνου, τα Σαββατοκύριακα του καλοκαιριού έχει τον συνωστισμό της, αλλά, να, που τελικά κι άλλοι ψάχνουν για λίγη ησυχία,


που με την ανατολή του φεγγαριού και το ηλιοβασίλεμα, γίνεται ...υπερβατική.

Αλίφονας

Ωραία τα ταξείδια σε κόσμους μικρούς και μεγάλους… Του χρόνου στις 4 Ιουλίου, αν «υπάρχω», θα γράψω τις αναμνήσεις μου από το πρώτο 24ωρο στην Αμερική.

Μπορεί η Αμερική να έχει μεγαλειώδη τοπία, εμείς όμως έχουμε καταπληκτικά φρύγανα, φτάνει να μπεις στον κόπο να τα δεις από κοντά.

Ένα ταπεινό αλλά σημαντικό φρύγανο είναι ο αλίφονας (centauria spinosa κατά την Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια του Δρανδάκη). Δεν έχει την έντονη μυρουδιά που έχουν τα αχινοπόδια, αλλά τσιμπάει εξ ίσου, βγαίνει σε χαμηλότερο υψόμετρο, είναι δημοφιλές με τις μέλισσες, και κάνει το καλύτερο μέλι. Ανοιχτόχρωμο με εξαιρετικό άρωμα, καλύτερο, κατά την γνώμη μου, από το θυμάρι. Με τις όψιμες βροχές, και το σχετικά ήπιο καλοκαίρι, η ανθοφορία είναι καλή.


Άκουσα ότι έβρεξε στην Αθήνα. Εδώ είχαμε ζέστη και υγρασία (έχουμε ακόμα δηλαδή)

4 Ιουλίου

Ανάλογα με το ποιος ή που είσαι, παίρνεις σοβαρά ή πιο σοβαρά ορισμένες ημερομηνίες. Και ανάλογα με τι προκαταλήψεις έχεις, ή δεν έχεις.

Πολλοί Έλληνες έκαναν την Αμερική δεύτερή τους πατρίδα, μερικοί μάλιστα την έκαναν μόνη τους πατρίδα, αφού η χώρα αυτή έχει την ικανότητα να αφομοιώνει, και όσοι πάνε, ή μένουν εκεί, το κάνουν με την θέλησή τους και το θεωρούν προνόμιο.

Τα τοπία σε αυτήν την χώρα είναι μεγαλειώδη, κυριολεκτικά και μεταφορικά, σε κλίμακα διαφορετική από αυτήν που έχουμε μάθει εδώ.


Το λέει και το τραγούδι:
O beautiful, for spacious skies,
For amber waves of grain,
For purple mountain majesties
Above the fruited plain!

Πέρυσι, τέτοια μέρα, έγραψα αυτά που θα ήθελα για την δική μας χώρα, προφανώς επηρεασμένος από αυτά που είδα στην άλλη (http://ophioussa.blogspot.com/2008/07/blog-post_04.html). Δεν βλέπω φως στο βάθος του τούνελ, ωστόσο, εξ ου και το εικονικό ταξείδι. Ξέρω ότι μερικοί από εσάς είστε εκεί, μερικοί είστε πρόσφατοι. Σας φαίνεται ξένο το μέρος... και μένα έτσι μου φαινόταν στην αρχή. Να είστε καλά.

Ρητορικά ερωτήματα

Ρώτησα «Τίνος είναι η Τήνος;», κατά το «Ποιός κυβερνά αυτόν τον τόπο;», μόνο που το δεύτερο ερώτημα ετέθη κάτω από μάλλον πιο δύσκολες συνθήκες.

Αύριο, 4 Ιουλίου, θα πάω «ταξείδι» σε …άλλη χώρα.

Εκδοχές (2)

Μου αρέσει το θέμα «εκδοχές», αφού φέρνει στην επιφάνεια το θέμα «ποια Τήνος;» ή «τίνος Τήνος;» για να θυμηθούμε και το αρθράκι με την ωραία Γερμανίς του Μποστ.

Προφανώς εστιάζομαι σε μια Τήνο που ή δεν υπάρχει πια ή τελειώνει, ή κινδυνεύει να τελειώσει. Εγώ όμως δεν είμαι η πλειοψηφία. Για να δούμε, ποια είναι οι πλειοψηφία;

Είναι όσοι μένουν εδώ μόνιμα; Όσοι κατάγονται από εδώ; Όσοι έχουν αγοράσει και έρχονται τα Σαββατοκύριακα; Όσοι χτίζουν για αυτούς που αγοράζουν για να μένουν τα Σαββατοκύριακα; Οι προσκυνητές; Οι προσκυνητές που θέλουν και ένα μπανάκι; Οι αλλοδαποί που μένουν μόνιμα και μιλάνε τα Ελληνικά με τηνιακή προφορά; Οι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι; Οι αιρετοί Άρχοντες; Η Εκκλησία και τα …ιεραποστολικά ιδρύματα;


Δεν θα εκπλαγώ αν σε περίπου κάθε ομάδα, από τις παραπάνω, υπάρχουν εκπρόσωποι που ισχυρίζονται ότι …σε αυτούς ανήκει το νησί.

Η τρελή ροδιά

Σ’ αυτές τις κάτασπρες αυλές όπου φυσά ο νοτιάς
Σφυρίζοντας σε θολωτές καμάρες, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά
Που σκιρτάει στο φως σκορπίζοντας το καρποφόρο γέλιο της
Με ανέμου πείσματα και ψιθυρίσματα, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά
Που σπαρταράει με φυλλωσιές νιογέννητες τον όρθρο
Ανοίγοντας όλα τα χρώματα ψηλά με ρίγος θριάμβου;


Όταν στους κάμπους που ξυπνούν τα ολόγυμνα κορίτσια
Θερίζουνε με τα ξανθά τους χέρια τα τριφύλλια
Γυρίζοντας τα πέρατα των ύπνων, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά
Που βάζει ανύποπτη μεσ’ στα χλωρά πανέρια τους τα φώτα
Που ξεχειλίζει από κελαηδισμούς τα ονόματά τους, πέστε μου
Είναι η τρελή ροδιά που μάχεται τη συννεφιά του κόσμου;

Εκδοχές (1)

Οι εικόνες του νησιού που σας δείχνω είναι λίγο παραπλανητικές, και αν δεν είστε από το νησί, ή δεν το έχετε περπατήσει, θα πείτε ότι σας κορόϊδεψα, αφού η Τήνος του επισκέπτη του Σαββατοκύριακου δεν έχει καμία σχέση με την Τήνο του μόνιμου επισκέπτη, ή του μόνιμου κατοίκου, ή του ξεχασμένου αγρότη, ή την δικιά μου Τήνο, των αναμνήσεων. Η παραπάνω φωτογραφία είναι από χωριό, πραγματικό μεν, αλλά με πολλούς καινούργιους, μη Τηνιακούς επισκέπτες. Θα έλεγα ότι είναι από το πιο «εξευγενισμένα» χωριά, για beautiful people.

Υπάρχουν πολλές εκδοχές του νησιού. Εδώ βλέπετε την εκδοχή για τον αγοραστή εξοχικής κατοικίας, εκτός παραδοσιακού χωριού, σε παλιά χωράφια που έγιναν οικόπεδα για 3 ή 4 σπιτάκια. Αυτή η γραμμική διάταξη, προσωπικά δεν μου αρέσει., και είμαι σίγουρος ρίχνει την αξία του ακινήτου (αλλά μετά την κατασκευή είναι αργά).

Λίγο πιο κάτω, το λαγκάδι και ο περιστεριώνας, χωρίς πρόσβαση αυτοκινήτου, κρατάνε την μαγεία του παρελθόντος.


Και, φυσικά, η θέα… Δεν είναι όσο έρημη ήταν τον καιρό του Λύτρα, ή την δεκαετία του ’70, αλλά δεν παύει να είναι αντικείμενο …πόθου (και ανεβάζει τις αξίες των ακινήτων).

Καλό μήνα.